“ေတာေဘာင္ ေတာင္ေဘာင္၊ ရွင္ေတာေဘာင္၊
ေတာေဘာင္ မတ္စြတ္၊ တပ္မရြတ္”
ေတာေဘာင္ မတ္စြတ္၊ တပ္မရြတ္”
ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀က ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးေသာ ထား၀ယ္ကဗ်ာကေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ျမန္မာအမွဴးျပဳၿပီး သီဆိုမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “ေတာင္ပံု ေတာင္ပံု၊ ရွင္ေတာင္ပံု၊ ေတာင္ပံု မတ္ေစာက္၊ တက္မေရာက္” လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့့ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီးဟာ မတ္ေစာက္လြန္းတဲ့အတြက္ တက္လို႔ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး တဲ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါက ဟုိးအရင္တုန္းကပါ။ အခုေတာ့ တက္လို႔မေရာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို မတ္ေစာက္ျမင့္မားလွတဲဲ့ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီးလည္း “ေတာင္ႀကီးဖ၀ါးေအာက္” ျဖစ္သြားရပါၿပီ။
ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီး တည္ရာေဒသကေတာ့ ထား၀ယ္ေလးၿမိဳ႕နယ္ထဲ အ၀င္အပါျဖစ္တဲ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ေပၚကေန ဆိုင္ကယ္စီးသြားရင္ မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္ဆို ေရာက္ပါၿပီ။ ထား၀ယ္လို “ရွင့္ေခႅာ” လို႔ေခၚတဲ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေလးမွာ ၾကည့္စရာလည္ပတ္စရာ ထူးထူးျခားျခားသိပ္မရွိလွေပမဲ့ သရက္ေခ်ာင္းေရတံခြန္နဲ႔ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီးေၾကာင့္ ထား၀ယ္သူထား၀ယ္သားေတြ အသြားအလာ မျပတ္လွပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ေခတၱေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒူးရင္းသီး စားခ်င္လို႔။
ခင္မင္ရင္းႏွီးလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေျခခ်ေနထိုင္တဲ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာရျခင္းရဲ႕အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ဒူးရင္းသီးစားခ်င္လို႔ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ေလးရွိေတာေတာင္ေတြမွာ ဒူးရင္း၊ မင္းဂြတ္၊ စြံပဒတ္၊ ပိႏၷဲဲသီးေတြ အလြန္ေပါပါတယ္။ ရာသီအခ်ိန္က်ရင္ ၀ယ္စားစရာမလိုေအာင္ကို ေပါတဲ့ ေနရာေလးပါ။ ေမာင္းမကန္ရြာမွာေတာ့ သူမ်ားရြာက လာေရာင္းတဲ့ ဒူးရင္းသီးပဲ စားရတာမ်ားပါတယ္။ ရြာထြက္၊ ၿခံထြက္သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဒူးရင္းသီးေကာင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ သရက္ေခ်ာင္းေျပးၾကရတာပါပဲ။ဒါေပမဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ခဲ့ပါဘူး။ သရက္ေခ်ာင္းေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ၿပီး လာရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာျပတဲ့အခါ ဒူးရင္းသီးရာသီကုန္သြားလို႔ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ထား၀ယ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “ဒူးရင္းသီးပြဲသြားၿပီ”တဲ့။
ထား၀ယ္သူထား၀ယ္သားေတြက သက္ဆိုင္ရာ စားပင္သီးပင္ေတြ ကုန္ဆံံုးတဲ့ရာသီကို “ပြဲသြားၿပီ”လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာ၊ စြံပဒတ္သီးကုန္တဲ့ရာသီေရာက္ရင္ စြံပဒတ္သီးပဲြသြားၿပီ စသည္အားျဖင့္ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ဒူးရင္းသီးပဲြသြားၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္တံေထြးကိုယ္မ်ိဳၿပီး လွည့္ျပန္ရေတာ့ မလိုလိုျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းက ေရတံခြန္သြားရေအာင္ဆိုတာနဲ႔ သရက္ေခ်ာင္းေရတံခြန္ဘက္ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
ေရတံခြန္ဘက္ထြက္ခဲ့ရာ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းက အင္မတိအင္တန္ကို ဆိုး၀ါးလွပါတယ္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ဘုန္းရွင္ကံရွင္မင္းၾတားႀကီးက ေရတြင္းေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ ေရကန္ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ကို လမ္းလယ္ေခါင္မွာ တူးထားေတာ့ သြားရလာရတာ အေတာ့္ကို ဂြက်လွဘိျခင္း။ လမ္းမေကာင္းလို႔ ဟုိေကြ႔သည္ပတ္လုပ္ၿပီး ေမာင္းခဲ့ရတဲ့ ဆိုင္ကယ္ခမ်ာ ခဏေနေတာ့ တာယာေပါက္ပါေလေရာ့့လား။ အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန (၅) နာရီထိုးလုလု၊ လာရာလမ္းက မိုးတၿဖိဳင္ၿဖိဳင္နဲ႔၊ ဒီၾကားထဲ ဆိုင္ကယ္ဘီးက ထေပါက္ျပန္ေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖို႔လည္းခက္၊ လွည့္ျပန္ဖို႔လည္းအခက္နဲ႔ လမ္းေဘးဆင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္က လူကို စီးၿပီးသြားေနရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ျခင္းမလွ ေရာက္ရေတာ့တာပါပဲ။အတူပါလာတဲ့ ညီမေလးက သူစီးတဲ့ဆုိင္ကယ္ကို ေပးၿပီး ကိုယ့္ဆိုင္ကယ္ကို သူနဲ႔ တူမေလးက တြန္းသြားေလရဲ႕။ အဟဲ---ကိုယ့္ခမွ်ာ ေယာက္်ားျဖစ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္တြန္းသြားရမွာ ရွက္ေၾကာင္းညီမေလး ရိပ္မိရွာလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဗ်ား။
ဒီလိုနဲ႔ ေရွ႕နားက သူငယ္ခ်င္းအသိအိမ္တစ္အိမ္မွာ ခဏ၀င္နားၿပီး ညီမေလးတို႔ကို ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ တာယာေပါက္တဲ့ဆုိင္ကယ္ကို ၿမိဳ႕ထဲကကြ်တ္ဖာေလးထိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာအပ္၊ အသိအိမ္က ဆိုင္ကယ္တစ္စီးယူၿပီး ေရတံခြန္ဘက္ ကိုယ္အုပ္စုလိုက္ႀကီး ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အုပ္စုမွာ က်ေနာ့္အမႀကီး၊ ညီမေလးနဲ႔ တူမႏွစ္ေယာက္၊ ညီတစ္ေယာက္၊ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ စုစုေပါင္း (၇) ေယာက္ပါတယ္။ ေရတံခြန္ေရာက္ေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားမရွိပါဘူး။ ေရတံခြန္ပါဆိုမွေတာ့ ေတာင္ေပၚက ေလ်ာက်လာတဲ့ ေရေတြကို ေငးၾကည့္ေနရံုပါပဲ။ မက္ေလာက္စရာ ရႈကြင္းရႈကြက္လည္း သိပ္မရွိေတာ့ ခဏပဲေနျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ကလည္း ေရာက္ဖူးထားတဲ့ ေနရာမို႔ ေရာက္ျပန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရတံခြန္ကေန အထက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အင္မတန္ျမင့္မားလွတဲ့ ေတာင္ထြဋ္ႀကီးေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒါ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ေပါ့ တဲ့။
အဲဒီက်မွပဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးနား၀ရွိေနတဲ့ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ဆိုတာ ဒီသရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ထဲကကိုးလို႔ သိရပါေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၾကားပဲၾကားဖူးေနတာ။ ဒီေတာင္ႀကီး ဘယ္ေနရာရွိမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ေတာ၀င္၊ ေတာင္တက္၀ါသနာႀကီးလွတဲ့ က်ေနာ့္ခမွ်ာ ေတာင္ျမင္ေတာ့ တက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာျပန္ပါေရာ့လား။ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ တက္လို႔ရတယ္ ဆုိတာနဲ႔ အုပ္စုလုိက္ႀကီး ဆုိင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္မႀကီးကို တက္တဲ့လမ္းကို ေတာင္ေစာင္းေတြၿဖိဳၿပီး ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းကေလး ေတာင္ပတ္ေဖါက္ေပးထားပါတယ္။ ကားနဲ႔တက္မယ္ဆုိရင္ ဂ်စ္ကားေလာက္ပဲ တက္ႏိုင္တဲ့လမ္းမ်ိဳးပါ။ အေကြ႔အေကာက္ရာေထာင္နဲ႔ ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းကို ေမာင္းတက္ရတဲ့ခရီးဟာ တစ္ခ်က္ေခ်ာ္တာနဲ႔ အသက္ထြက္ဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလမ္းကို က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ က်ိဳးစားၿပီး ရင္ဖိုဖိုနဲ႔ တက္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
ေတာင္ပတ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတြကေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးငယ္ေတြနဲ႔ ဟုိးခန္႔လွမ္းလွမ္းေတာင္ေျခက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။ မိုးတၿဖိဳက္ၿဖိဳက္နဲ႔ ဆည္းဆာခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုဇင္းရင္ကြဲေကာင္ေလးေတြရဲ႕ စူးရွရွေအာ္သံေတြနဲ႔ အိပ္တန္းတက္ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေတြကို ၾကားေနၾကရပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေပၚထိုက္လိုက္ရင္း ငယ္ငယ္က ရြတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အထက္ပါ ကဗ်ာလိုလို သီခ်င္းလိုလို ရွင္ေတာင္ပံုဖြဲ႔ကို သတိတရဆိုမိပါေသးတယ္။ မတ္ေစာက္လြန္းလို႔ တက္မရတဲ့ေတာင္ႀကီးကို အခုေတာ့ ငါတက္ေနရၿပီဆိုတဲ့ အသိက ေတာင္ထိပ္ေရာက္ခ်င္စိတ္ကို ႏိုးေဆာ္ေနသလိုပါပဲ။ ေတာင္ေပၚမေရာက္ခင္ သံုးပုံတစ္ပံုေလာက္မွာ ရွင္သီ၀လီေက်ာင္းေဆာင္နဲ႔ ရွင္သီ၀လိရုပ္တုေတာ္ကို ဖူးေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနရာက ေအာက္ဘက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ကိုပဲ တျခားေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးေတြကို မ်က္စိတစ္ဆံုးေတြ႔ျမင္ ခံစားႏိုင္ပါတယ္။
ေတာင္ေျခကေန မိနစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေမာင္းၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ထိပ္ကို ေဘးမသီရန္မခေရာက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ တက္မေရာက္ႏိုင္တဲ့ေတာင္ႀကီးေပၚသို႔ အေျခခ်မိခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္သန္႔ရွင္းေလႏုေအးတစ္မ်ိဳးကို ရွဴရႈိက္ခြင့္ရၾကပါတယ္။ ရင္တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ေမာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ဒီခရီးရဲ႕အဆံုးမွာ ဖူးေတြ႔ရတာကေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ သပၸါယ္လွစြာတည္ထားတဲ့ ရွင္ေတာင္ပံုေစတီေတာ္ႀကီးပါပဲ။ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေစတီေတာ္ႀကီးႏွစ္ဆူနဲ႔ ထိုင္ေတာ္မူရုပ္ပြါးေတာ္ႀကီးတစ္ဆူ တည္ထားတာ ဖူးေတြ႔ရပါတယ္။ ေစတီေတာ္၊ ရုပ္ပြါးေတာ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း သီတင္းသံုးေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ၾကည္ညိဳစြာ ဖူးေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းပါးလွတဲ့ ဒီေတာင္ႀကီးေပၚမွာ သီတင္းသံုးရတာ လြယ္တဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆြမ္းေရးကြမ္းေရးကအစ ခက္ခဲမွာ အမွန္ပါပဲ။ လာဘ္လာဘဆုိတာလည္း ေျမပ်န္႔က သံဃာေတာ္ေတြလို႔ ေပါမ်ားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ ေတာင္ေပၚမွာသီးတင္းသံုးတဲ့ဦးပဇင္းေလးကို ကန္ေတာ့ရင္း တတ္ႏိုင္သေလာက္စုေပါင္းၿပီး ဒါနျပဳခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ေပၚရွိေစတီေတာ္၊ ရုပ္ပြါးေတာ္ေတြကို ၀ေအာင္ဖူးရင္း ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သဘာ၀အလွကို တ၀ႀကီးခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚက စီးမိုးၾကည့္လိုက္ရင္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေနသေယာင္ ခံစားရပါတယ္။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖို႔၊ ႂကြားဖို႔၀ါဖို႔ လုပ္ေနၾကရတဲ့ ေန႔တဓူ၀ (နိစၥဓု၀) အလုပ္ေတြနဲ႔ ရင္ေမာစရာေကာင္းလွတဲ့ လူသားေတြရဲ႕ အေမာေတြကို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ လႊင့္ပစ္ခဲ့လို႔ရရင္ လႊင့္ပစ္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းေတြနဲ႔ ေ၀းရာနယ္ေျမ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို သိုမွီးရာနယ္ေျမျဖစ္တဲ့ ဒီရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ထိပ္မွာ ရင္အေမာေတြကို ေျဖေလ်ာ့ရင္း အနားယူလို႔ ေကာင္းတုန္းမွာပဲ ေနခြင့္မသာ၊ အိမ္ျပန္ရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၀င္လာတာေၾကာင့္ ေစတီေတာ္ေတြကို ေနာက္ဆံုးကန္ေတာ့ပန္းဆင္ ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၿပီး လာရာလမ္းကို ျမန္းခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။
ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီး တည္ရာေဒသကေတာ့ ထား၀ယ္ေလးၿမိဳ႕နယ္ထဲ အ၀င္အပါျဖစ္တဲ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေလးျဖစ္ပါတယ္။ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕ေပၚကေန ဆိုင္ကယ္စီးသြားရင္ မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္ဆို ေရာက္ပါၿပီ။ ထား၀ယ္လို “ရွင့္ေခႅာ” လို႔ေခၚတဲ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေလးမွာ ၾကည့္စရာလည္ပတ္စရာ ထူးထူးျခားျခားသိပ္မရွိလွေပမဲ့ သရက္ေခ်ာင္းေရတံခြန္နဲ႔ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ႀကီးေၾကာင့္ ထား၀ယ္သူထား၀ယ္သားေတြ အသြားအလာ မျပတ္လွပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ေခတၱေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒူးရင္းသီး စားခ်င္လို႔။
ခင္မင္ရင္းႏွီးလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေျခခ်ေနထိုင္တဲ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာရျခင္းရဲ႕အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ဒူးရင္းသီးစားခ်င္လို႔ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ေလးရွိေတာေတာင္ေတြမွာ ဒူးရင္း၊ မင္းဂြတ္၊ စြံပဒတ္၊ ပိႏၷဲဲသီးေတြ အလြန္ေပါပါတယ္။ ရာသီအခ်ိန္က်ရင္ ၀ယ္စားစရာမလိုေအာင္ကို ေပါတဲ့ ေနရာေလးပါ။ ေမာင္းမကန္ရြာမွာေတာ့ သူမ်ားရြာက လာေရာင္းတဲ့ ဒူးရင္းသီးပဲ စားရတာမ်ားပါတယ္။ ရြာထြက္၊ ၿခံထြက္သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဒူးရင္းသီးေကာင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ သရက္ေခ်ာင္းေျပးၾကရတာပါပဲ။ဒါေပမဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ခဲ့ပါဘူး။ သရက္ေခ်ာင္းေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ၿပီး လာရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာျပတဲ့အခါ ဒူးရင္းသီးရာသီကုန္သြားလို႔ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ထား၀ယ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “ဒူးရင္းသီးပြဲသြားၿပီ”တဲ့။
ထား၀ယ္သူထား၀ယ္သားေတြက သက္ဆိုင္ရာ စားပင္သီးပင္ေတြ ကုန္ဆံံုးတဲ့ရာသီကို “ပြဲသြားၿပီ”လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာ၊ စြံပဒတ္သီးကုန္တဲ့ရာသီေရာက္ရင္ စြံပဒတ္သီးပဲြသြားၿပီ စသည္အားျဖင့္ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ဒူးရင္းသီးပဲြသြားၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္တံေထြးကိုယ္မ်ိဳၿပီး လွည့္ျပန္ရေတာ့ မလိုလိုျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းက ေရတံခြန္သြားရေအာင္ဆိုတာနဲ႔ သရက္ေခ်ာင္းေရတံခြန္ဘက္ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
ေရတံခြန္ဘက္ထြက္ခဲ့ရာ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းက အင္မတိအင္တန္ကို ဆိုး၀ါးလွပါတယ္။ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ဘုန္းရွင္ကံရွင္မင္းၾတားႀကီးက ေရတြင္းေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ ေရကန္ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ကို လမ္းလယ္ေခါင္မွာ တူးထားေတာ့ သြားရလာရတာ အေတာ့္ကို ဂြက်လွဘိျခင္း။ လမ္းမေကာင္းလို႔ ဟုိေကြ႔သည္ပတ္လုပ္ၿပီး ေမာင္းခဲ့ရတဲ့ ဆိုင္ကယ္ခမ်ာ ခဏေနေတာ့ တာယာေပါက္ပါေလေရာ့့လား။ အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန (၅) နာရီထိုးလုလု၊ လာရာလမ္းက မိုးတၿဖိဳင္ၿဖိဳင္နဲ႔၊ ဒီၾကားထဲ ဆိုင္ကယ္ဘီးက ထေပါက္ျပန္ေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖို႔လည္းခက္၊ လွည့္ျပန္ဖို႔လည္းအခက္နဲ႔ လမ္းေဘးဆင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္က လူကို စီးၿပီးသြားေနရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ျခင္းမလွ ေရာက္ရေတာ့တာပါပဲ။အတူပါလာတဲ့ ညီမေလးက သူစီးတဲ့ဆုိင္ကယ္ကို ေပးၿပီး ကိုယ့္ဆိုင္ကယ္ကို သူနဲ႔ တူမေလးက တြန္းသြားေလရဲ႕။ အဟဲ---ကိုယ့္ခမွ်ာ ေယာက္်ားျဖစ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္တြန္းသြားရမွာ ရွက္ေၾကာင္းညီမေလး ရိပ္မိရွာလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဗ်ား။
ဒီလိုနဲ႔ ေရွ႕နားက သူငယ္ခ်င္းအသိအိမ္တစ္အိမ္မွာ ခဏ၀င္နားၿပီး ညီမေလးတို႔ကို ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ တာယာေပါက္တဲ့ဆုိင္ကယ္ကို ၿမိဳ႕ထဲကကြ်တ္ဖာေလးထိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာအပ္၊ အသိအိမ္က ဆိုင္ကယ္တစ္စီးယူၿပီး ေရတံခြန္ဘက္ ကိုယ္အုပ္စုလိုက္ႀကီး ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အုပ္စုမွာ က်ေနာ့္အမႀကီး၊ ညီမေလးနဲ႔ တူမႏွစ္ေယာက္၊ ညီတစ္ေယာက္၊ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ စုစုေပါင္း (၇) ေယာက္ပါတယ္။ ေရတံခြန္ေရာက္ေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားမရွိပါဘူး။ ေရတံခြန္ပါဆိုမွေတာ့ ေတာင္ေပၚက ေလ်ာက်လာတဲ့ ေရေတြကို ေငးၾကည့္ေနရံုပါပဲ။ မက္ေလာက္စရာ ရႈကြင္းရႈကြက္လည္း သိပ္မရွိေတာ့ ခဏပဲေနျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ကလည္း ေရာက္ဖူးထားတဲ့ ေနရာမို႔ ေရာက္ျပန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရတံခြန္ကေန အထက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အင္မတန္ျမင့္မားလွတဲ့ ေတာင္ထြဋ္ႀကီးေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒါ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ေပါ့ တဲ့။
အဲဒီက်မွပဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးနား၀ရွိေနတဲ့ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ဆိုတာ ဒီသရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ထဲကကိုးလို႔ သိရပါေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ၾကားပဲၾကားဖူးေနတာ။ ဒီေတာင္ႀကီး ဘယ္ေနရာရွိမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ေတာ၀င္၊ ေတာင္တက္၀ါသနာႀကီးလွတဲ့ က်ေနာ့္ခမွ်ာ ေတာင္ျမင္ေတာ့ တက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာျပန္ပါေရာ့လား။ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ တက္လို႔ရတယ္ ဆုိတာနဲ႔ အုပ္စုလုိက္ႀကီး ဆုိင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္မႀကီးကို တက္တဲ့လမ္းကို ေတာင္ေစာင္းေတြၿဖိဳၿပီး ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းကေလး ေတာင္ပတ္ေဖါက္ေပးထားပါတယ္။ ကားနဲ႔တက္မယ္ဆုိရင္ ဂ်စ္ကားေလာက္ပဲ တက္ႏိုင္တဲ့လမ္းမ်ိဳးပါ။ အေကြ႔အေကာက္ရာေထာင္နဲ႔ ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းကို ေမာင္းတက္ရတဲ့ခရီးဟာ တစ္ခ်က္ေခ်ာ္တာနဲ႔ အသက္ထြက္ဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီလမ္းကို က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ က်ိဳးစားၿပီး ရင္ဖိုဖိုနဲ႔ တက္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
ေတာင္ပတ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတြကေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးငယ္ေတြနဲ႔ ဟုိးခန္႔လွမ္းလွမ္းေတာင္ေျခက စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။ မိုးတၿဖိဳက္ၿဖိဳက္နဲ႔ ဆည္းဆာခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပုဇင္းရင္ကြဲေကာင္ေလးေတြရဲ႕ စူးရွရွေအာ္သံေတြနဲ႔ အိပ္တန္းတက္ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေတြကို ၾကားေနၾကရပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေပၚထိုက္လိုက္ရင္း ငယ္ငယ္က ရြတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အထက္ပါ ကဗ်ာလိုလို သီခ်င္းလိုလို ရွင္ေတာင္ပံုဖြဲ႔ကို သတိတရဆိုမိပါေသးတယ္။ မတ္ေစာက္လြန္းလို႔ တက္မရတဲ့ေတာင္ႀကီးကို အခုေတာ့ ငါတက္ေနရၿပီဆိုတဲ့ အသိက ေတာင္ထိပ္ေရာက္ခ်င္စိတ္ကို ႏိုးေဆာ္ေနသလိုပါပဲ။ ေတာင္ေပၚမေရာက္ခင္ သံုးပုံတစ္ပံုေလာက္မွာ ရွင္သီ၀လီေက်ာင္းေဆာင္နဲ႔ ရွင္သီ၀လိရုပ္တုေတာ္ကို ဖူးေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနရာက ေအာက္ဘက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ကိုပဲ တျခားေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးေတြကို မ်က္စိတစ္ဆံုးေတြ႔ျမင္ ခံစားႏိုင္ပါတယ္။
ေတာင္ေျခကေန မိနစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေမာင္းၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ ရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ထိပ္ကို ေဘးမသီရန္မခေရာက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ တက္မေရာက္ႏိုင္တဲ့ေတာင္ႀကီးေပၚသို႔ အေျခခ်မိခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္သန္႔ရွင္းေလႏုေအးတစ္မ်ိဳးကို ရွဴရႈိက္ခြင့္ရၾကပါတယ္။ ရင္တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ေမာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ဒီခရီးရဲ႕အဆံုးမွာ ဖူးေတြ႔ရတာကေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ သပၸါယ္လွစြာတည္ထားတဲ့ ရွင္ေတာင္ပံုေစတီေတာ္ႀကီးပါပဲ။ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေစတီေတာ္ႀကီးႏွစ္ဆူနဲ႔ ထိုင္ေတာ္မူရုပ္ပြါးေတာ္ႀကီးတစ္ဆူ တည္ထားတာ ဖူးေတြ႔ရပါတယ္။ ေစတီေတာ္၊ ရုပ္ပြါးေတာ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း သီတင္းသံုးေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း ၾကည္ညိဳစြာ ဖူးေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းပါးလွတဲ့ ဒီေတာင္ႀကီးေပၚမွာ သီတင္းသံုးရတာ လြယ္တဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆြမ္းေရးကြမ္းေရးကအစ ခက္ခဲမွာ အမွန္ပါပဲ။ လာဘ္လာဘဆုိတာလည္း ေျမပ်န္႔က သံဃာေတာ္ေတြလို႔ ေပါမ်ားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ ေတာင္ေပၚမွာသီးတင္းသံုးတဲ့ဦးပဇင္းေလးကို ကန္ေတာ့ရင္း တတ္ႏိုင္သေလာက္စုေပါင္းၿပီး ဒါနျပဳခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ေပၚရွိေစတီေတာ္၊ ရုပ္ပြါးေတာ္ေတြကို ၀ေအာင္ဖူးရင္း ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သဘာ၀အလွကို တ၀ႀကီးခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေတာင္ေပၚက စီးမိုးၾကည့္လိုက္ရင္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေနသေယာင္ ခံစားရပါတယ္။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖို႔၊ ႂကြားဖို႔၀ါဖို႔ လုပ္ေနၾကရတဲ့ ေန႔တဓူ၀ (နိစၥဓု၀) အလုပ္ေတြနဲ႔ ရင္ေမာစရာေကာင္းလွတဲ့ လူသားေတြရဲ႕ အေမာေတြကို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ လႊင့္ပစ္ခဲ့လို႔ရရင္ လႊင့္ပစ္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းေတြနဲ႔ ေ၀းရာနယ္ေျမ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကို သိုမွီးရာနယ္ေျမျဖစ္တဲ့ ဒီရွင္ေတာင္ပံုေတာင္ထိပ္မွာ ရင္အေမာေတြကို ေျဖေလ်ာ့ရင္း အနားယူလို႔ ေကာင္းတုန္းမွာပဲ ေနခြင့္မသာ၊ အိမ္ျပန္ရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိ၀င္လာတာေၾကာင့္ ေစတီေတာ္ေတြကို ေနာက္ဆံုးကန္ေတာ့ပန္းဆင္ ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၿပီး လာရာလမ္းကို ျမန္းခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။
စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕သြင္၊ ေတာင္မင္းယာဥ္လည္း၊ တိမ္၀င္ထိုးေဖါက္၊ မိုးသုိ႔ေရာက္မွ်၊ မတ္ေစာက္ျမင့္မား၊ ျမတ္ဘုရားနဲ႔၊ တရားသံဃာ၊ ကြန္းခုိရာတည့္။ လူ႔ရြာေသာက၊ ပူသမွ်တို႔၊ ေအးျမေစရာ၊ ဤေတာင္သာ၀ယ္၊ ေျခရာခ်ခြင့္၊ ငါရလင့္ၿပီ။ ငါႏွင့္ေပါင္းပါ၊ မိတ္သဟာလည္း၊ ငါ့ႏွယ္ရင္ေအး၊ ေသာကေ၀းေစ၊ ေတာင္းဆုေခြ်၏။ ငါေလျပဳစု၊ ျမတ္ေကာင္းမႈလည္း၊ လူထုအမ်ား၊ ခ်မ္းသားပြါးဖို႔၊ ရျငားပါေစ၊ မွ်ေပးေ၀သည္၊ ေတာင္ေထြေတာင္စု၊ သက္ေသျပဳ။
