Showing posts with label ဘာသာေရး. Show all posts
Showing posts with label ဘာသာေရး. Show all posts

Sunday, January 17, 2010

Bloggers' Morality


A word or an expression which comes out of a speaker can more or less identify who s/he is. A man whoever, therefore, should be careful with all his/her terms in speaking as well as in writing. At this IT age, due to the assistance of the Internet and computers, many people have created their own websites including blogs where they can freely compose whatever they want. Most bloggers are appreciated for their blogs which provide helpful and useful general knowledge to readers. On the contrary, however, there are a few blogs such as messengerforbuddhist.blogspot.com which are bitterly insulting other religious controversial points which need to be understood with sufficient knowledge.

This post does not intend to fight against any blog but is obligated to defend its own right. This evening, one of forwarded emails revealed that the blog mentioned above has onesidedly abused Buddhism and its pious followers as a whole by using some impolite languages. A reader can google this blog and find what these terms are. I believe in human right in terms of a civilized way. But if this right is wrongly used, there must be some solutions. I am convinced that every action deserves the same reaction. Even if that blogger has not been so far received any reaction or punishment from general readers, the blogger cannot escape from at least his own black shadow. I am sure that the blogger is not pleased with the situation he is presently facing with in his mind.

In that blog, he points out many unimportant problematic issues such as a precise length of the Buddha and some facts of the canonical and paracanonical texts which are periodically contradicted. The blogger, however, doesn't seem to understand those issues have already been explained by many religious scholars concerned. In fact, the points, which seem to be problematic for him, are not such problems at all. The core of Buddhism is not such minor cases. The arguments given by the blogger cannot shake those who are well educated and pious-minded. In contrast, the black motives against his opponent faith will be following him like his own silhouette. As a result, his mind will never be in a peaceful situation.

The blogger who is fighting against Buddhism seems to be an ex-Buddhist who is somewhat learned in the texts. However, his knowledge cannot obviously reach a deeper level of reality. His revengeful mind can be clearly seen full of psychic trauma. His uncivilized languages and abusive expressions have identified who he actually is. At this age, all religions are sitting on the same platform and working together hand in hand. Exception some religiously extremists, no one abuses other faiths. Information Technology makes the whole world a global village. Globalization, in turn, makes the people more united and civilized.

There is a saying 'No one is perfect'. It suits to be applied another expression which reads 'Nothing is perfect'. From a critical point of view, not only Buddhism but also all other religions more or less might have some controversial issues which cannot provide an appropriate answer to the contemporary arguers. However, a reader of religious texts ought to measure him/herself how much s/he understand from what s/he has read. Reading one sentence cannot cover a whole book. Reading a whole book, likewise, from cover to cover cannot provide a complete knowledge on the subject matter. Reading , in fact, in terms of religious texts, without any practice cannot give a full comprehension in the religion. For some individuals, reading incomplete materials might make them more confused. They need to go through a whole subject relevant.

In this case, a statement made by one of well-known western Buddhist scholars is very much notable. He says "To my mind, the texts of the four Nikayas form a strikingly consistent and harmonious edifices, and I am confident that the apparent inconsistencies are not indicative of internal fissuring but of subtle variations of method that would be clear to those with sufficient insight". The name of this academic is 'Bhikkhu Bodhi'. A reader can check online, if curious, who he is or if his statement is reliable enough or not. As this academic points out, without having any adequate knowledge of religious texts and with a mere retaliation, abusing other religion is a totally disdainful behaviour which is avoided by the wise.



Friday, January 15, 2010

Theory of Reincarnation

Do you believe in reincarnations? You may or you may not. But there is many a evidence which reflects an individual's previous life. Reincarnation is a critical issue in many religions including Buddhism which opines a life consists of the three moments; past, present and future. Of many world religions, the two faiths; Hinduism and Buddhism which were originated at the same land, accept all moments of a life. The most salient feature between the two religions is the theory of Self and Non-self. The former theory is firmly held by Hindus. On the contrary, the second one is decisively accepted by those who regard themselves as Buddhists.

Soul or Self theory is an hypothesis  which proposes the two selves; common and ultimate. They are in technical terms expressed as Jiva-atta and Parama-atta respectively. It is hypothesized, according to Hinduism, that all individual souls come from the Supreme Brahma and they all finally go back to the Origin and  are combined with it. The hypothetical propose provides a further exegesis which explains that as long as an individual soul or self is not combined with its Origin, it has not liberated from the circle of life. According to this theory, the individual soul continuously goes and comes into existence life after life. It applies that the same person without changing its form of self ever exists till the final deliverance,which is a combination with the Brahma, is obtained.

The theory of reincarnation, according to this hypothetical exegesis, resembles to a ring which is made of gold. Although the ring is transformed into a circle shape by having changed its original form, it still is gold. As a result, it it called a 'gold ring'. Due to having firmly held this theory, Hinduism asserts a reincarnation is a form of an individual whose soul endlessly goes and comes life after life. Hinduism subsequently firmly holds the theory of soul/self which distinguishes it from that of Buddhism.

Buddhism, however, contrasts this theory with another by claiming that there is no such a soul which could continuously go around in the endless life-circle. The theory which differs Buddhism from Hinduism is called a 'Non-self'. In accordance with this notion of non-self, a person, whoever it may be, cannot be the same one as in the past life. Similarly, the present individual cannot be the same one in its future life. This opposite idea to that of Hinduism might be considerably complicated to those who have no sufficient Abhidhamic knowledge or meditational experience. Nevertheless, an analogous explanation on the issue may support them with a fair comprehension.

Let's take one example. Suppose it is a loaf of bread which is mainly made from the flour. Although it is true that bread is made from the flour, when it was adequately baked, it cannot be called flour anymore. On the contrary, it purely is a loaf of bread. It is not even expressed as flour bread just as a gold ring. It could be understood  in this case that bread cannot be made without flour, though. It applies that to be a loaf of bread, flour is an inevitable ingredient. Flour is a main cause whereas bread is its effect. It could be, however, denoted that many causes have no more the term of cause when they have become effects. They are relatively depending on each other but they are belonged to respective conditions. Complicated? May be. But just try to understand.

Reincarnation, according to Buddhism, suits this analogy. Buddhism does not deny there are past, present and future lives. It even professes that a life of an individual is related to all three moments. In contrast, however, it rejects only a person's continuous existence all the time. Continuity of something is denied in Buddhism which contrarily asserts a momentariness of existence. Therefore, the salient differentiation between the two faiths in this complicated issue could be assumed that reincarnation is ultimately held in Hinduism while it is, according to Buddhism, a mere conventional silhouette.  


Thursday, January 7, 2010

သမိုင္းေကာင္းဖို႔ ႀကိဳးပန္းစို႔

“ေရွ႕လူေတြက မစားပဲနဲ႔ စြန္႔သြားၾကလို႔၊ ေနာက္လူေတြက မစြန္႔ပဲ စားေနၾကရတာေပါ့ဗ်ာ့” ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းရဲ႕ ေဟာေျပာေခြတစ္ခုထဲက စာသားေလး နားထဲမွာ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူေတြအမ်ားစုကေတာ့ ငတ္လွ်က္ ျပတ္လွ်က္ပါပဲဗ်ာ။ ဘယ္သူေတြ စားေနၾကလဲ ဆိုတာေတာ့ အားလံုးအသိပါ။ ေရွးက မစားပဲ စြန္႔သြားၾကတဲ့ အာဇာနီေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို စားေနရတဲ့ ေနာက္လူေတြက သတိမရတဲ့အျပင္ သတိရတဲ့လူေတြကိုေတာင္ ဒုကၡေပးေနတဲ့ အခုလို ေခတ္ဆိုးႀကီးထဲမွာ သတိရယံုတင္မက ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဂုဏ္ျပဳ၊ အသိအမွတ္ျပဳတတ္တဲ့ လူေတြလည္း အမ်ားအျပားရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒီအထဲ တစ္ဦးေသာ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ စံျပလို႔ ဆိုေလာက္ပါတယ္။ သူက အျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးပါ။

က်ေနာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကို ခ်ီးက်ဴးၿပီးေရးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္လို အညၾတတစ္ေယာက္မွာလည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရေလာက္ေအာင္ အရည္အခ်င္းမရွိေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္စာေၾကာင့္ “လူမိုက္ခ်ီးမြမ္း၊ ဂုဏ္နာႏြမ္း၏” အျဖစ္မ်ိဳးေရာက္မွာလည္း စိုးလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီစာကို ေရးျခင္းဟာ ေရးခ်င္လို႔ကိုေရးတာပါ။ ေရးခ်င္တာကေတာ့ ေရးသင့္တယ္ထင္လို႔ဆိုပါေတာ့။ ဘာ့ေၾကာင့္ထင္သလဲ ဆိုျပန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဆက္စပ္မႈရွိေနလို႔။ ဒါေၾကာင့္ သိသေလာက္ ေရးျဖစ္တာပါ။ ေလထြားထြားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ သမုိင္းႀကီးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို သမိုင္းႀကီးမည့္ လူတစ္ေယာက္က ဂုဏ္ျပဳတဲ့ပြဲကို သမိုင္းေရးတဲ့လူတစ္ေယာက္က သမုိင္းက်န္ေအာင္ မွတ္တမ္းတင္တဲ့ သေဘာပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။


ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးဖြါးခဲ့ေသာ နတ္ေမာက္အိမ္ႀကီး

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးခဲ့တဲ့ အာဇာနီေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြဟာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာေရာ ကမၻာ့သမိုင္းမွာပါ ထာ၀ရရွင္သန္ေနၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ သမိုင္းဆိုတာ ဖ်က္ေလ ထင္ရွားေလပါပဲ။ သမိုင္းကို ဖ်က္ဖို႔က်ိဳးစားတဲ့ လူေတြရဲ႕ သမိုင္းေတြသာ မ်က္ႏွာငယ္စြာနဲ႔ ေနာက္တမ္းက်န္ရစ္ၾကမွာပါ။ အမ်ားအက်ိဳး စြန္႔စြန္႔စားစား သည္ပိုးေဆာင္ရြက္သြားၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ သမိုင္းကေတာ့ လူ႔သမိုင္းရွင္သန္ေနသမွ် ရွင္သန္ေနဦးမွာပါပဲ။ “နာမေဂါတံၱ န ဇီရတိ” တဲ့။ အမည္အမ်ိဳးအႏြယ္ဆိုတာ ေသသြားရိုးမွ မရွိေလပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔လို နာမည္မလိုခ်င္ပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ အမည္ေတြဆိုတာ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္မွ ေသရိုးမရွိေသး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ? လူေတြစိတ္ထဲမွာ သူ႔နာမည္က သူ႔ကိုေလးစားမႈနဲ႔ အတူတြဲၿပီး ရွိေနႏွင့္ၿပီျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇႏၷ၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အပါအ၀င္ အာဇာနီေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ရည္စူးၿပီး သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ဒကာဒကာမမ်ားက ေကာင္းမႈတစ္ခုျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေကာင္းမႈကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးရပ္ေျမျဖစ္တဲ့ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕မွာ “သီတဂူဒီပကၤရာစကၡဳဒါနေဆးရံုေတာ္” အမည္နဲ႔ မ်က္စိအထူးကု ေဆးရံုႀကီးတစ္ရံုေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတာ္ကို ဒီပကၤရာအမည္ရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ ေဆာက္လုပ္ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးဟာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ တိုက္ရုိက္ဆက္စပ္မႈရွိတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေလးဘ၀တုန္းက ေလးတန္းအထိ တက္ခဲ့တဲ့ အစိုးရစာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေမြးတဲ့ အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာ တည္ရွိပါတယ္။

သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားဟာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာမွာ အေတာ္အတန္လင့္လပ္လွ်က္ရွိတဲ့ အမ်ားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းႀကီးေတြကို လုပ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ အမ်ားသူငါ စံထားအထိုက္ဆံုးပုဂိၢဳလ္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္ေၾကာင္း သံသယရွိစရာမလိုပါဘူး။ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ သူေနထိုင္သီတင္းသံုးေတာ္မူရာျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္မွာ ေရအလွဴေတာ္၊ ေဆးအလွဴေတာ္နဲ႔ ပညာအလွဴေတာ္ႀကီးေတြကို ေပးခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ခ်ီခဲ့ပါၿပီး။ အဲဒီကာလေတြအတြင္း အျခားအျခားေသာ ၿမိဳ႕မ်ားမွာလဲ မ်က္စိအထူးကုေဆးရံုႀကီးေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။


ေဆးရံုဖြင့္ပဲြအလွဴေတာ္မဂၤလာ တရားေဟာၾကားေတာ္မူစဥ္

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ျဖစ္တဲ့ သီေပါၿမိဳ႕စားအမွတ္တရအျဖစ္ သီေပါၿမိဳ႕မွာလည္း ေဆးရံုႀကီးတစ္ရံုေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေတာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဆးရံုကိုေတာ့ သီေပါမင္းကို ေလးစားလို႔မဟုတ္ေသာ္လည္း ျမန္မာ့မင္းဆက္သမိုင္းကို အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူလို႔ လွဴဒါန္းခဲ့တာလို႔ ယူဆရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္တာ၀န္ႀကီးကို ၁၉၆၁-ကေန ၁၉၇၁-အထိ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုၾကာေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့သားေကာင္းရတနာ ဦးသန္႔ ေမြးဖြါးရာ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕မွာလည္း မ်က္စိအထူးကု ေဆးရံုေတာ္တစ္ခု ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလွဴဒါန္းမႈေတြကို သံုးသပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးကို ဘယ္ေလာက္ထိ လိုလားေတာ္မူသလဲဆိုတာ သိႏိုင္တဲ့အျပင္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးျဖစ္တယ္ဆိုတာလဲ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သမုိင္းကို ေဖ်ာက္ခ်င္သူေတြကို အံတုၿပီး လုပ္ရတဲ့အတြက္ ရဲ၀ံ့စြန္႔စားေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခုလို႔ေတာင္ ယူဆႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီေဆးရံုေတြအျပင္ ကေလးၿမိဳ႕စတဲ့ ၿမိဳ႕မ်ားစြာမွာလည္း ေဆးရံုေတြေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း သိရွိ ၾကည္ညိဳရျပန္ပါတယ္။ အထူးအျဖင့္ နာဂစ္ကာလမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ ဧရာ၀တီနဲ႔တစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေနျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးၿပိဳက်သြာခဲ့ရရွာတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေဆးရံုေပါင္းမ်ားစြာ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဘုရားေစတီအဆူဆူတို႔ကို အသစ္ျပန္လည္မြန္းမံတည္ထားေပးရံုမက ဒုကၡသည္ေပါင္း ရာေထာင္ခ်ီတို႔ကိုလည္း တတ္စြမ္းသမွ် ကယ္ဆယ္မတည္ေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။


သီတဂူဒီပကၤရာစကၡဳဒါနေဆးရံုေတာ္

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ေကာင္းမႈမွတ္တမ္းေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သမိုင္းမွတ္တမ္းႀကီးေတြပါပဲ။ ဟစ္တလာတို႔လို ေလာကကို အဆိုးျပဳဖို႔ ေမြးလာသူေတြ ရွိသလို ေထာမတ္အယ္ဒီဆင္တို႔လို ေလာကကို အက်ိဳးျပဳဖို႔အတြက္ ေမြးဖြါးလာတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားအျပားပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္န႔ဲ က်ေနာ္တို႔ဘာသာအတြက္ေတာ့ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳဖို႔ေမြးဖြါးလာသူျဖစ္ေၾကာင္း အလြန္ထင္ရွားပါတယ္။ သူေဟာတဲ့ တရားေတြကို နာဖူးသူတိုင္း ၾကားဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ “ေလာကတၳစရိယ” တဲ့။ ေလာကအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း လို႔အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ အဲဒီစကားလံုးဟာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ က်င့္စဥ္သံုးမ်ိဳးထဲ တစ္မ်ိဳးအပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေတြဟာ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးကို ပထမဦးစားေပး စဥ္းစားၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါကို “ေလာကတၳစရိယ” လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ အမ်ိဳးေကာင္းက်ိဴးကို ဒုတိယစဥ္းစားပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ “ဉာတတၱစရိယ” လို ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွ မိမိအတြက္ စဥ္းစားပါတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ “ဗုဒၶတၳစရိယ” လို႔ ေခၚပါတယ္။ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို သံုးသပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒီက်င့္စဥ္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီေနတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားက သူ႔ကိုယ္သူဘုရားေလာင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္ေသာအခါမွ အမိန္႔မရွိခဲ့ဖူးဘူးလို႔ အနည္းကပ္ကိုးကြယ္ဖြင့္ ရသူေတြဆီက ၾကားဖူးပါတယ္။

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္တဲ့ ဇႏၷ၀ါရီလ (၄)ရက္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအမွဴးျပဳေသာ အာဇာနီေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ရည္စူးဂုဏ္ျပဳလွ်က္ လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ မ်က္စိေဆးရံုေတာ္အလွဴအပါအ၀င္ ေလာကသားတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြါးကို ေလာကတၳစရိယစိတ္ထားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ဆဲ ေဆာင္ရြက္လတံ့ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေကာင္းမႈအ၀၀ကို ဤေနရာမွ သာဓုေခၚပါသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးႏွင့္တကြ အားလံုးေသာ မ်ိဳးခ်စ္ေကာင္းမႈရွင္မ်ားအား ထပ္မံ၍ ေလးစားစြာ မွတ္တမ္းျပဳအပ္ပါေၾကာင္း။

မွတ္ခ်က္။ နတ္ေမာက္ေဆးရံုဖြင့္ပဲြသို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားႏွင့္အတူလိုက္ပါၿပီး မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုမ်ား ရုိက္ယူေပးပို႔ခဲ့တဲ့ အမအား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

Monday, November 30, 2009

ကမၻာ့အေကာင္းဆံုးဘာသာေရးဆု ျပႆနာ


အခုတေလာ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေရပန္းတင္မက၊ ကုန္းပန္း ေလပန္းပါ စားေနတဲ့ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ သတင္းတစ္ပုဒ္ ပလူပ်ံေနေလရဲ႕ဗ်ိဳ႕။ အဲဒီသတင္းအတြက္ ေပးထားတဲ့ Comment ေတြဆိုလဲ စိတ္၀င္စားစရာအလြန္႔ကို ေကာင္းပါဘိျခင္း။ စာဖတ္သူ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဖတ္ၾကၿပီးေလာက္ေရာေပါ့။ “ဗုဒၶဘာသာက အေကာင္းဆံုးဘာသာေရးဆု ကို ဆြတ္ခူးလိုက္သည္” ဆိုတဲ့ သတင္းေလ။ အေတာ္အတန္သိေလာက္ၿပီးျဖစ္ေပမဲ့ မသိရေသးသူမ်ားအတြက္ သတင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ နည္းငယ္ကို အရင္ တင္ျပေပးပါဦးမယ္။ ဒီလိုတဲ့----

ဆုေရြးခ်ယ္ေရး စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖစ္တဲ့
(၁) promoting personal and community peace,
လူတစ္ဦးခ်င္းစီႏွင့္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုး၏ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ျမွင့္တင္ေရး၊
(၂) increasing compassion and a sense of connection
ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈႏွင့္ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းေရးဆိုင္ရာအသိကို တိုးျမွင့္ေပးေရး၊
(၃) encouraging preservation of the natural environment
သဘာ၀ပတ္၀န္းၾကင္ထိမ္းသိမ္းမႈကို အားျမွင့္ေပးေရး

ဆိုတဲ့ မူ (၃)ခ်က္နဲ႔အညီ ကမၻာေပၚရွိ ဘာသာတရားေပါင္း (၃၈) ခုကို သုေတသနျပဳၿပီး သက္ဆိုင္ရာဘာသာအသီးသီးတို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေပါင္း (၂၀၀) ေက်ာ္ကို တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ အမ်ားစုက သူတို႔ရဲ႕မူရင္းဘာသာကို မဲမေပးပဲနဲ႔ ဒီဆုနဲ႔ အထိုက္အတန္ဆံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာတရားသာျဖစ္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာကိုပဲ “ကမၻာ့အေကာင္းဆံုးဘာသာတရား” အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး မဲေပးခဲ့ၾကပါသတဲ့။ အဲဒီထဲက ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြက ဒီလိုပါ။

ေျမာက္အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ Belfast မွာေနထိုင္သူ ခရစ္ယန္ ဘာသာေရးဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ Ted O'Shaughnessy ကေတာ့ သူ႔အျမင္ကို ဒီလိုေျပာပါတယ္ “က်ဳပ္ ကက္သလစ္ခ္ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို သိပ္ခ်စ္ေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔ဟာ စာထဲပါတဲ့ ေမတၱာတရားဆိုတာကို ေဟာေျပာေနၾကတာပဲ၊ ေနာက္ၿပီး ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ကို သိရမယ္ တဲ့။ အဲဒီဘုရားသခင္ရဲ႕အလိုဆိုတာကလဲ လူသားေတြကို သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ သိရတဲ့အခါ က်ဳပ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္လွတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကိုပဲ
မဲေပးခဲ့တယ္”။

ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက မူစလင္ဘာသာေရး ဓမၼဆရာတစ္ဦးျဖစ္သူ Tal Bin Wassad ကလည္း သူ႔အျမင္ကို ဘာသာျပန္ကေန တစ္ဆင့္ ဒီလိုေျပာပါတယ္ “ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ မူစလင္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ က်ဳပ္ေတြ႔ေန ျမင္ေနရတာက ပုဂၢိဳလ္ေရးျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းတဲ့အခါ ဘာသာေရးျပယုဂ္ေတြထဲမွာ ေဒါသေတြ ေသြးေျမက်မႈေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စီး၀င္ေနတယ္ဆိုတာကိုပါပဲ၊ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ အဲဒါမ်ိဳး မေတြ႔ရပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး က်ဳပ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြေတြဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္”။

ေဂ်ရုစလင္ၿမိဳ႕က ဂ်ဴးဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္သူ Rabbi Shmuel Wasserstein ကလည္း “က်ဳပ္ ဂ်ဴးဘာသာတရားကို သိပ္ျမတ္ႏိုးတာေပါ့ဗ်ာ၊ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးဘာသာတရားတစ္ခုလို႔ေတာင္ က်ဳပ္ယူဆပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ဂ်ဴးဘာသာေရးဆိုင္ရာ ေန႔စဥ္၀တ္ျပဳဆုေတာင္းမႈတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Minyan မလုပ္ခင္မွာ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း က်ဳပ္ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္တယ္၊ အဲဒါ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ ဗုဒၶဘာသာထဲပဲ မဲထည့္လိုက္တယ္” ဆိုၿပီး သူ႔ဆႏၵကို ထုတ္ေဖၚခဲ့ပါတယ္။

သူတို႔နည္းတူ အျခားအျခားေသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း သူတို႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူတို႔ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ မဲေပးခဲ့ၾကတယ္ လို႔ သတင္းက ဆိုပါတယ္။ ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာက မဲအမ်ားဆံုးရၿပီး ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး ဘာသာေရးဆုကို ဆြတ္ခူးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက “ဒီသတင္းဟာ အမွန္အကန္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား” ဆုိတဲ့ေမးခြန္းအတြက္ ေပးရမည့္ အေျဖပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဒီဆုကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဆြင့္ဇလန္ႏိုင္ငံ၊ ဂ်ီနီဗာၿမိဳ႕မွာ အေျခစိုက္တယ္လို႔ဆိုတဲ့ International Coalition for the Advancement of Religious and Spirituality (ICARUS) အဖြ႔ဲအစည္းဟာ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ရွာမရသလို အဖဲြ႔ရဲ႕ ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Hans Groehlichen ဆိုသူကိုလည္း အခုထိ ဘယ္သူမွ ဆက္သြယ္လို႔ မရျဖစ္ေနပါတယ္။

Comment ေပးၾကတဲ့လူေတြကို ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ သာမန္ အြန္လိုင္း၀ါသနာအိုးေတြသာမက ဘာသာေရးစိတ္၀င္စားသူေတြ၊ ပါေမာကၡႀကီးေတြအျပင္ သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ကို တည္ေထာင္ေတာ္မူတဲ့ အဓိပတိဆရာေတာ္ေတာင္ ပါပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ Comment ကေတာ့ ဆုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ မေျပာပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ တျခားဘာသာေတြရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ကိုသာ ေထာက္ျပသြားတာပါ။ ဒီအတြက္ ဆရာေတာ္က စကားလံုး ႏွစ္လံုးကို သံုးခဲ့ပါတယ္။ Theocentric (ဖန္ဆင္းရွင္ပဓာန) နဲ႔ Homocentric (လူသားပဓာန) ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြပါ။ ဒီစကားလံုးေတြကို သာမန္အဂၤလိပ္အဘိဓာန္ထဲရွာလို႔ ေတြ႔ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဗုဒၶဘာသာဟာ လူကိုဗဟိုျပဳတဲ့ဘာသာျဖစ္ၿပီး တျခားဘာသာေတြကေတာ့ ဖန္ဆင္းရွင္ကို ဗဟိုျပဳတဲ့ဘာသာတရားျဖစ္ေၾကာင္း ခြဲျခားျပပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ မွတ္ခ်က္ အခ်ဳပ္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕လဲ မဆီမဆိုင္ ေထရ၀ါဒက ဘယ္လို၊ မဟာယာနကဘယ္လိုဆိုၿပီး ဆရာလုပ္သြားၾကပါေသးတယ္။ Comment အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီသတင္းကို ႀကိဳဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သိရတာ ၀မ္းသာတဲ့အေၾကာင္း ေရးၾကပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လုပ္ေရးတဲ့ လူေတြလဲ အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရေလရဲ႕။ တစ္ခ်ိဳ႕လဲ ဒီဆုေၾကာင့္ ဘာသာေရး ပဋိပကၡေတြ ပိုမိုမ်ားျပားလာႏိုင္ေၾကာင္း ေထာက္ျပၾကပါတယ္။ လူတိုင္းေလာက္နီးပါးဟာ ကိုယ္ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာဘာသာတရားကိုသာ အေကာင္းဆံုးလို႔ လက္ခံယူဆၾကတဲ့အတြက္ ဒီလိုဆုမ်ိဳးဟာ တကယ္ရွိရင္ေတာင္ ျပန္ဖ်က္သိမ္းသင့္ေၾကာင္း အဆိုျပဳထားလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီသတင္းဟာ အစစ္အမွန္ျဖစ္ရင္ ႀကိဳဆိုသင့္ေပမဲ့ အထက္မွာေျပာခဲ့သလို
(၁) အဖြဲ႔အစည္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြ အင္တာနက္ေပၚမရွိျခင္း၊
(၂) အဖြဲ႔တည္ရာကို မညႊန္ျပျခင္း၊
(၃) ဖုန္းနံပါတ္နဲ႔ အီးေမးလိပ္စာေတြ ေပးမထားျခင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို သံုးသပ္ၾကည့္ရင္ ဒီသတင္းဟာ ၾကက္သြန္နီသတင္းမ်ိဳးျဖစ္ဖို႔ ရွိေၾကာင္း ေ၀ဘန္ၾကပါတယ္။ ၾကက္သြန္နီဥဟာ အလႊာတစ္ခုၿပီး တစ္ခုခြါလိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ဆံုးအတြင္းသားမွာ ဘာမွမေတြ႔ရပဲ လႊာသူမွာသာ မ်က္စိစပ္ၿပီး က်န္ရစ္သလို ဒီသတင္းေနာက္လိုက္ေနရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးဘာမွမေတြ႔ရပဲ အင္တာနက္ၾကည့္ရလြန္းလို႔ မ်က္စိစပ္ၿပီး က်န္ရစ္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ မ်က္စိေတြလည္း ဒီသတင္းေနာက္ စိတ္၀င္တစားလိုက္ဖတ္ရင္း အခုေတာ့ စပ္ေနပါၿပီ။

မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္၀င္စားသူမ်ား ေအာက္ပါ Website တြင္ ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါသည္။
Beliefnet

Monday, June 8, 2009

၂၄-ပစၥည္း တိုက်ဥ္းလိုရင္းျမန္မာျပန္


(၁) ေဟတုပစၥေယာ-အေၾကာင္းတရားအေနအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာတရားသည္၎၊


(၂) အာရမၼဏပစၥေယာ-အာရံုအေနအားျဖင့္---


(၃) အဓိပတိပစၥေယာ-အႀကီးအကဲအေနအားျဖင့္---


(၄) အနႏၲရပစၥေယာ-အျခားအကြယ္မရွိေသာအားျဖင့္---


(၅) သမနႏၲရပစၥေယာ-အၾကားကာလမရွိေသာအားျဖင့္---


(၆) သဟဇာတပစၥေယာ-အတူတကြျဖစ္ေပၚ(ေစ)ေသာအားျဖင့္---


(၇) အညမညပစၥေယာ-အခ်င္းခ်င္းျဖစ္(ေစ)ျခင္း၊ ေထာက္ပံ့ျခင္းအားျဖင့္---


(၈) နိႆယပစၥေယာ-တည္ရာမွီရာအေနအားျဖင့္---


(၉) ဥပနိႆယပစၥေယာ-အားႀကီးေသာ တည္ရာမွီရာအေနအားျဖင့္---


(၁၀) ပုေရဇာတပစၥေယာ-ေရွးဦးစြာျဖစ္၍ ျဖစ္ေပၚမည့္အေနအားျဖင့္---


(၁၁) ပစၦာဇာတပစၥေယာ-ေရွးဦးစြာျဖစ္ေသာရုပ္တရားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ေသာအားျဖင့္---


(၁၂) အာေသ၀နပစၥေယာ-ထပ္ခါတလဲလဲအားထုတ္၍ အားႀကီးေအာင္ျပဳေသာအားျဖင့္---


(၁၃) ကမၼပစၥေယာ-စိတ္၏အားထုတ္မႈတည္းဟူေသာ အမူအရာအားျဖင့္---


(၁၄) ၀ိပါကပစၥေယာ-အားထုတ္မႈကင္း ၿငိမ္သက္ျခင္းေၾကာင့္ အားထုတ္မႈကင္း ၿငိမ္သက္ျခင္းရွိေအာင္ျပဳေသာအားျဖင့္---


(၁၅) အာဟာရပစၥေယာ-ရုပ္နာမ္တို႔ကို ေထာက္ပံ့ေသာအားျဖင့္---


(၁၆) ဣႄႏိၵယပစၥေယာ-အစိုးတရျပဳေသာအားျဖင့္---


(၁၇) စ်ာနပစၥေယာ-ဆန္႔က်င္ဘက္တို႔ကို ေလာင္ၿမိဳက္ေစေသာအားျဖင့္---


(၁၈) မဂၢပစၥေယာ-ထိုထိုဂတိႏွင့္ကုသိုလ္အကုသိုလ္တို႔မွ ထြက္ေျမာက္ေစေသာအားျဖင့္---


(၁၉) သမၸယုတၱပစၥေယာ-မွီရာ အာရံု အျဖစ္ အခ်ဳပ္တူညီမႈတည္းဟူေသာ အတူတကြျဖစ္ျခင္းအားျဖင့္---


(၂၀) ၀ိပၸယုတၱပစၥေယာ-မွီရာ အာရံု အျဖစ္ အခ်ဳပ္ကြဲျပားမႈတည္းဟူေသာ တကြဲတျပားျဖစ္ျခင္းအားျဖင့္---


(၂၁) အတိၳပစၥေယာ-မိမိကိုယ္တိုင္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္သေဘာရွိသည္ျဖစ္၍ ယင္းသေဘာရွိေသာတရားတို႔ကို


ေထာက္ပံ့ေသာအားျဖင့္---


(၂၂) နတိၳပစၥေယာ-မိမိ၏အျခားမဲ့၌ျဖစ္ေပၚလာမည့္နာမ္တရားတို႔ကို ျဖစ္ခြင့္ေပးေသာအားျဖင့္---


(၂၃) ၀ိဂတပစၥေယာ-မိမိ၏အျခားမဲ့၌ ျဖစ္ေပၚလာမည့္နာမ္တရားတို႔ကို ေနရာေပးေသာအားျဖင့္---


(၂၄) အ၀ိဂတပစၥေယာ-မိမိကိုယ္တိုင္ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္သေဘာရွိသည္ျဖစ္၍ ယင္းသေဘာရွိေသာတရားတို႔ကို


မေပ်ာက္ပ်က္ေစေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာတရားသည္၎၊ အတိၳ-စင္စစ္မေသြ ရွိပါေပ၏။ ဣတိ-ဤသို႔၊


ေဗာေဓႏံၲ-သိေတာ္မူေသာျမတ္စြာဘုရားကို၊ ၀ႏၵာမိ-ဦးႏွိပ္ရုိက်ိဳး၊ လက္စိုမုိးကာ ရွိခုိးကန္ေတာ့ပါ၏ဘုရား။




မွတ္ခ်က္။ ။ပ႒ာန္း (၂၄) ပစၥည္းကို ပါဠိ+ျမန္မာႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္လိုၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေပါင္း


သူေတာ္ေကာင္းတို႔အတြက္ မူရင္းပ႒ာန္းအ႒ကတာႀကီးမွ တိုက္ရိုက္ဘာသာျပန္၍ တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္း


ေဖၚျပေပးလိုက္ပါသည္။

Saturday, June 6, 2009

၂၄-ပစၥည္း မူရင္းအနက္အဓိပၸါယ္


ပ႒ာန္း (၂၄) ပစၥည္းပါဠိ၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို မူရင္းပဥၥပကရဏအ႒ကထာႏွင့္ ပရမတၳ၀ိဘာ၀ိနီဋီကာေခၚ ဋီကာေက်ာ္ပါဠိစာအုပ္မွ ရွာေဖြထုတ္ႏႈတ္၍ အနက္ျမန္မာျပန္ဆိုေဖၚျပေပးလိုက္ပါသည္။

(၁) ေဟတုပစၥေယာ-သစ္ပင္၏ေရေသာက္ျမစ္ကဲ့သို႔ ဟိတ္ေျခာက္ပါးတို႔၏ အေၾကာင္းတရားအေနအားျဖင့္ အတူျဖစ္ဘက္ရုပ္နာမ္တရားတို႔ကို ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂) အာရမၼဏပစၥေယာ-အားနည္းသူဆဲြမွီရာေတာင္ေ၀ွးစသည္ကဲ့သို႔ အာရံုေျခာက္ပါးတို႔၏ အာရံုအျပဳခံသေဘာအားျဖင့္ စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔ကို ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၃) အဓိပတိပစၥေယာ-ဆႏၵ၊ ၀ီရိယ၊ စိတ္၊ ၀ီမံသ (ပညာ) တည္းဟူေသာ တရားေလးပါးတို႔၏ မိမိႏွင့္စပ္၍ျဖစ္ဘက္တရားတို႔ကို အႀကီးအမႈးျပဳေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၄) အနႏၲရပစၥေယာ-စိတ္ျဖစ္စဥ္တစ္ခုအတြင္း စိတ္ေစတသိက္တို႔ကို ေရွ႕ေနာက္အၾကားမရွိေအာင္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၅) သမနႏၲရပစၥေယာ-ပံုသဏၭာန္မရွိသျဖင့္ စိတ္ျဖစ္စဥ္တစ္ခုအတြင္း စိတ္ေစတသိက္တို႔ကို အၾကားကာလမရွိေစဘဲ ေကာင္းစြာေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၆) သဟဇာတပစၥေယာ-ဆီမီး၏ အလင္းေရာင္ကဲ့သို႔ အတူျဖစ္ဘက္ ရုပ္နာမ္တရားတို႔ကို အတူျဖစ္ေစေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၇) အညမညပစၥေယာ-အခ်င္းခ်င္းေထာက္မထားေသာ ဒုတ္သံုးေခ်ာင္းကဲ့သို႔ မိမိအားေက်းဇူးျပဳတတ္ေသာ ရုပ္နာမ္တရားတို႔ကို ျပန္လည္ေထာက္မေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၈) နိႆယပစၥေယာ-အ၀တ္၊ စကၠဴစသည္သည္ ပန္းခ်ီ၏မွီရာျဖစ္သကဲ့သို႔၎၊ ေျမႀကီးသည္ သစ္ပင္ေတာေတာင္စသည္တို႔၏ မီွရာျဖစ္သကဲ့သို႔၎ အတူျဖစ္ဘက္ရုပ္နာမ္တရားတို႔ကို မွီရာအေနအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၉) ဥပနိႆယပစၥေယာ-အတူျဖစ္ဘက္ရုပ္နာမ္တို႔ကို အားႀကီးေသာမွီရာအေနအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၀) ပုေရဇာတပစၥေယာ-မွီရာေျခာက္ပါးႏွင့္ အာရံုေျခာက္ပါးတို႔၏ အက်ိဳးတရားမျဖစ္မီေရွးဦးစြာ ျဖစ္ေပၚေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၁) ပစၦာဇာတပစၥေယာ-လင္းတငွက္ငယ္တို႔၏ အစာရႏိုးေမွ်ာ္ကိုးရင္း အသက္ရွင္ရျခင္းကဲ့သို႔ ေနာက္ေနာက္ျဖစ္ေပၚေသာ စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနေသာ ကိုယ္ကို ေထာက္ပံ့ (ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပး) ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၂) အာေသ၀နပစၥေယာ-က်မ္းစာကို အဖန္တလဲလဲ ေလ့လာဆည္းပူးရျခင္းကဲ့သို႔ ကုသိုလ္/အကုသိုလ္တရားမ်ားကို အဖန္တလဲလဲ အားေကာင္းေအာင္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၃) ကမၼပစၥေယာ- ေစတနာ၏ အတူတကြျဖစ္ေဖၚျဖစ္ဘက္အက်ိဳး (၀ိပါက္)တရားမ်ားႏွင့္ (ကမၼဇ)ရုပ္တရားမ်ားကို လႈပ္ေဆာ္ေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၄) ၀ိပါကပစၥေယာ-မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ လုံ႔လမျပဳ ျငိမ္သက္မႈရွိေသာ အက်ိဳး၀ိပါက္စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔၏ တကြျဖစ္ဘက္ ရုပ္နာမ္တရားမ်ားကို မိမိတို႔နည္းတူ လုံ႔လမျပဳၿငိမ္သက္ေစေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၅) အာဟာရပစၥေယာ-အာဟာရေလးပါးတို႔၏ ရုပ္နာမ္တရားမ်ားကို ေထာက္ပံကူညီေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၆) ဣၿႏၵိယပစၥေယာ-ထိုထိုကိစၥတို႔၌ အက်ိဳး (ပစၥယုပၸန္) တရားတို႔ကို မိမိအလိုသို႔ လိုက္ေစေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၇) စ်ာနပစၥေယာ-အာရံုကို ႀကံစည္တတ္ေသာ ၀ိတက္ စသည္တို႔၏ ဆိုင္ရာအာရံုကို ကပ္၍ရႈမွတ္ျခင္း၊ လကၡဏာကိုကပ္၍ ရႈၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကပ္ေရာက္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၈) မဂၢပစၥေယာ-သမၼာဒိ႒ိ (အျမင္မွန္မႈ) စသည္တို႔၏ သုဂတိ/ဒုဂၢတိႏွင့္ ေကာင္းမႈ/မေကာင္းမႈတို႔မွ ထြက္ေျမာက္ေစေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၁၉) သမၸယုတၱပစၥေယာ-နာမ္တရားတို႔၏ ပရမတၳ (အရွိသေဘာ) အားျဖင့္ ကြဲျပားေသာ္လဲ တစ္မ်ိဳးတည္း၊ တစ္ခုတည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ရေလေအာင္ အတူျဖစ္ျခင္းစေသာယွဥ္ဘက္သေဘာလကၡဏာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂၀) ၀ိပၸယုတၱပစၥေယာ-မွီရာရုပ္တရားမ်ားႏွင့္ စိတ္ေစတသိက္တို႔၏ အခ်င္းခ်င္းဆက္စပ္ယွဥ္တဲြေနေသာ္လဲ ကဲြျပားေစလွ်က္ မေရာေႏွာေအာင္ျပဳျခင္း၊ တစ္ခုစီ၊ တစ္မ်ိဳးစီျဖစ္ေစျခင္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂၁) အတိၳပစၥေယာ-အတူျဖစ္ဘက္တရားမ်ားႏွင့္ ႀကိဳတင္ျဖစ္ေပၚေသာတရားမ်ား၏ လက္ရွိပစၥဳပၸန္အရွိသေဘာျဖင့္ ယင္းသို႔ သေဘာရွိေသာတရားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ကူညီေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂၂) နတိၳပစၥေယာ-အျခားမဲ့၌ ခ်ဳပ္ၿပီးခ်ဳပ္ၿပီးကုန္ေသာ စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔၏ ေနာက္ထပ္ျဖစ္ေပၚမည့္စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔ကို ျဖစ္ခြင့္ေပးျခင္း (ေနရာေပးျခင္း)အားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂၃) ၀ိဂတပစၥေယာ-မိမိတို႔သေဘာဘဘာ၀ႏွင့္ မကင္းသျဖင့္ ျဖစ္ေပၚခြင့္မရေသာ စိတ္ေစတသိက္တို႔ကို သေဘာသဘာ၀ကင္းေအာင္ျပဳျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊
(၂၄) အ၀ိဂတပစၥေယာ-အတူျဖစ္ဘက္တရား၊ ႀကိဳတင္ျဖစ္ေပၚေသာတရားတည္းဟူေသာ အရွိတရားတို႔ကို မခ်ဳပ္မေပ်ာက္ေအာင္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္းသည္၊
အတိၳ-မုခ်မေသြ ရွိပါေပ၏၊ ဣတိ-ဤသို႔၊ ေဗာေဓႏံၲ-ေကာင္းစြာထိုးထြင္း သိျမင္ျခင္းရွိေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို၊ ၀ႏၵာမိ-သဒၶါရိုက်ိဳး၊ လက္စံုမိုးကာ ရွိခိုးကန္ေတာ့ပါ၏ဘုရား။

မွတ္ခ်က္။ ဘေလာ့ဂါ ေဒါက္တာကိကိသို႔ အထူးရည္ညႊန္းပါသည္။ ပ႒ာန္းအေၾကာင္းကို အတန္အသင့္နားလည္လို၊ သိလိုၾကေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသား၊ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတုိ႔သည္ အမရပူရမဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ “အေျချပဳပ႒ာန္းတရား” စာအုပ္ကို ရွာေဖြဖတ္ရႈၾကပါကုန္။ အြန္လိုင္းစာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ ဆရာေတာ္၏ စာအုပ္ကို ေ၀မွ်လုိက္ပါသည္။ တုိက္ရုိက္ဖြင့္မရပါက ေအာက္ပါ Link ကို Click ၿပီးလွ်င္ ေပၚလာေသာ Web-page မွ PDF file ကို Click ၍ Download လုပ္ၿပီး ဖတ္ပါ။ (အားေတာ့နာသဗ်ာ၊ ေလာေလာဆယ္ Copyright အရ ဒီလိုပဲလုပ္လို႔ရလို႔ ဒီနည္းကိုပဲ ညႊန္းလိုက္ရတာပါ၊ တိုက္ရိုက္တင္လို႔ရတဲ့အခါ တိုက္ရိုက္ဖတ္လို႔ရေအာင္ တင္ေပးပါ့မယ္။)

အေျချပဳပ႒ာန္းတရားေတာ္
ဗုဒၶစာေပ၏ ေလးနက္ျပည့္၀မႈကို နားလည္ခံစားၾကည္ညိဳႏိုင္ၾကပါေစေသာ္။



Wednesday, February 18, 2009

အိုင္စတိုင္းရဲ႕ဗုဒၶဘာသာအျမင္


(1) If there is any religion that could cope with modern scientific needs, it would be Buddhism.

(၁) ေခတ္သစ္သိပံၸရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ဘာသာတရားတစ္မ်ိဳး ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒါဗုဒၶဘာသာတရားပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။

(2) Buddhism has the characteristics of what would be expected in a cosmic religion for the future.

(၂) အနာဂတ္ကာလမွာ အမ်ားစုလက္ခံႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခုရဲ႕လကၡဏာေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာမွာပဲရွိတယ္။

(3) It transcends a personal God, avoids dogmas and theology.

(၃) ဗုဒၶဘာသာဟာ ထာ၀ရဘုရားဆိုတဲ့ပုဂိၢဳလ္ကို လက္မခံဘူး၊ တရားေသ၀ါဒနဲ႔ မ်က္စိမွိတ္ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈေတြကို ေရွာင္တယ္။

(4) It covers both the natural and spiritual; and it is based on a religious sense aspiring from the experience of all things, natural and spiritual, as a meaningful unity.

(၄) ဗုဒၶဘာသာမွာ သဘာ၀နဲ႔ ၀ိညာဏႏွစ္မ်ိဳးစလံုးပါ၀င္ၿပီး အဲဒီသဘာ၀ ၀ိညာဏဆိုတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳကရလာတဲ့ ဘာသာေရးအသိေပၚမွာ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့သဟဇာတ္တစ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ အေျချပဳထားတယ္။

Wednesday, January 7, 2009

ၿဗိတိရွလိုင္းကားမ်ားေပၚမွ ဘာသာေရးစစ္ပဲြ


"I am very glad that we live in a country where people have the freedom to believe in whatever they want."
(Ariane Sherine)

“လူေတြကိုယ္ႀကိဳက္တာကို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ခြင့္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ေနရတာ က်မသိပ္ကို ၀မ္းသာတာပဲ”.
(အာရီယန္ရွရင္း)

ယေန႔ ၿဗိတိန္မွာ ေျပးဆဲြေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြကို သတိထားၿပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကြ်းေၾကာ္သံတစ္မ်ိဳးကို ကားနံရံေတြမွာ ေရးထားရတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ "There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life" ဆိုတဲ့ စာတမ္းေလးပါပဲ။ “ဘုရားသခင္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမွာ၊ အဲဒီေတာ့ ဘာမွပူမေနၾကနဲ႔၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္သာေနၾက” တဲ့။ ဒီစာတမ္းကို ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္အေတာ္ေလး အံၾသသြားရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၿဗိတိရွတိုင္းျပည္ဟာ ခရစ္ယန္ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးတဲ့ အင္ပါယာႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

အဲဒီစာတမ္းကိုေရးၿပီး ကားေတြမွာ ကပ္ခြင့္ရေအာင္ႀကိဳးပန္းလႈပ္ရွားခဲ့သူကေတာ့ ဟာသစာေရးဆရာမေလး Ariane Sherine ပါပဲ။ သူမဟာ အသက္ (၂၈ ) ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ဟာသစာေပေတြနဲ႔ သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူ ေအာင္ျမင္ေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူဒီစာကိုေရးၿပီး ဒီလိုကပ္ရတာကလဲ တမင္တကာ ထြင္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔မွာအေၾကာင္းျပခ်က္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူဒီလိုမလုပ္ခင္ သူ႔အရင္ ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ေရးထားတဲ့ စာတမ္းတစ္ခုေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီစာတမ္းက People who rejected God would spend eternity in "torment in hell" “ထာ၀ရဘုရားကို ျငင္းပယ္သူမ်ားသည္ ငရဲမွာ ထာ၀ရဒုကၡခံၾကရေပလိမ့္မည္” ဆိုၿပီးေတာ့ ဘုရားသခင္ကို မယံုတဲ့လူေတြကို ခ်ိန္းေျခာက္ထားပါတယ္။ ခရစ္ယန္ဘာသာေရးလႈပ္ရွားသူေတြက ေရးထားေၾကာင္း သိရပါတယ္။

အာရီယန္ရွရင္းဟာ ဘုရားသခင္ကို မယံုၾကည္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ဘာသာေရးကိုမွလဲ ယံုၾကည္ဟန္မရွိပါဘူး။ အဲဒီလိုဘာကိုမွ မယံုၾကည္တာသည္ပင္ အင္ဒိယႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မစၥတာေနရူးစကားနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာသာေရးတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ဘာသာမရွိတဲ့ဘာသာကို ယံုၾကည္တဲ့သူတစ္ေယာက္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီစာတမ္းကို ဖတ္မိၿပီး သူဟာ ခံပ်င္းလို႔ သူ႔လိုဘုရားသခင္ကို မယံုၾကည္သူေတြကို လိုက္လံစည္းရံုးလႈပ္ေဆာ္ခဲ့ပါတယ္။

ယေန႔ေခတ္မွာ ဘုရားသခင္ဆိုတာႀကီးကို မယံုတဲ့လူေတြဟာ ပိုပိုမ်ားျပားလာၾကတဲ့အတြက္ သူ႔အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲမစည္းရံုးလိုက္ရပါဘူး။ သူ႔ကိုေထာက္ခံၾက၊ ေထာက္ပံ့ၾကတဲ့လူေတြလဲ မနည္းမေနာပါပဲ။ သူ႔လုပ္ရပ္ကို ေထာက္ခံအားေပးတဲ့လူေတြထဲမွာ the British Humanist Association (BHA) အဖဲြ႔နဲ႔ ဘာသာမဲ့ဘာသာေရးလႈပ္ရွားသူ ေအာက္စ္ဖိုဒ္တကၠသိုလ္ပါေမာကၡ Richard Dawkins တို႔ဟာေရွ႕တန္းက ပါ၀င္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ကပဲ သူမအတြက္ လိုအပ္တဲ့ေငြေၾကးေတြကို ေထာက္ပံေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူမရဲ႕လႈပ္ရွားမႈအတြက္ လူေတြဆီမွာ တစ္ေယာက္ကို ငါးေပါင္ႏႈံး လိုက္လံၿပီး အလွဴခံခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း စတာလင္ေပါင္ေငြ တစ္သိန္းေလးေသာင္း (ေဒၚလာ ႏွစ္သိန္း) တိတိရခဲ့တယ္ လို႔သိရပါတယ္။

အဲဒီေငြေၾကးေတြကို အသံုးျပဳၿပီးေတာ့ ၿဗိတိန္အတြင္းေျပးဆြဲေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားအစီးေပါင္း (၈၀၀) တိတိရဲ႕ ျမင္သာတဲ့နံရံေတြမွာ "There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life" “ဘုရားသခင္ဆိုတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမွာ၊ အဲဒီေတာ့ ဘာမွမပူၾကနဲ႔၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္သာေနၾက” ဆိုတဲ့စာတမ္းကို ကပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါအျပင္ အဲဒီစာတမ္းကို မီးရထားဘူတာေတြမွာလဲ ကပ္ထားေၾကာင္းသိရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ဆင့္ ဘာသာမဲ့ဘာသာေရးလႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္အေနနဲ႔ (Albert Einstein) အိုင္စတိုင္းရဲ႕ "I do not believe in a personal God and have never denied this but have expressed it clearly" “က်ဳပ္ကေတာ့ ဘုရားသခင္ဆိုတာကို ပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အယံုအၾကည္မရွိဘူး၊ ျငင္းလဲ လံုး၀မျငင္းပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဒီမယံုဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ဘြင္းဘြင္းပဲ ေျပာခ်င္တယ္” ဆိုတဲ့ ဘုရားသခင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အယူအဆေတြနဲ႔ အဲဒီလိုအဓိပၸါယ္မ်ိဳးရွိတဲ့ အျခားအျခားေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ေတြကိုလဲ မီးရထားဘူတာေတြ၊ ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ဆက္လက္ကပ္သြားမယ္ လို႔ သိရပါတယ္။

ဒီလို သူယံုၾကည္တာကို လုပ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ သူေနတဲ့တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေကာင္းမြန္တဲ့စနစ္ကိုလဲ အခုလို ခ်ီးၾကဴးလိုက္ပါတယ္။ “လူေတြကိုယ္ႀကိဳက္တာကို ယံုၾကည္ကုိးကြယ္ခြင့္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေနရတာ က်မ သိပ္ကို ၀မ္းသာတာပါပဲ ရွင္” တဲ့။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သေဘာထားတစ္မ်ိဳးလို႔ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူတို႔ ဗဟုသုတအျဖစ္ တင္ျပလုိက္တာပါ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

သတင္းပါမီးနင္းမ်ား
(1) brainchild= လူတစ္ေယာက္/အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုရဲ႕ အယူအဆ
(2) advertising hoardings= ေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းမ်ား

(http://uk.news.yahoo.com/18/20090106/img/pod-photo-1-british-buses-s-f1fd9450754d.html) ကို ကိုးကားေရးသားပါသည္။

Sunday, November 30, 2008

ျမန္မာျပည္နတ္ကိုးကြယ္မႈႏွင့္ ဘာသာေရးျပႆနာ


ႏို၀င္ဘာလ (၂၆)ရက္ေန႔က က်ေနာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ဘီေအ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ (၅)ေယာက္ထဲက Sara ဆိုတဲ့ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးျခင္းကိစၥနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပႆနာကို က်ေနာ္ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အခု က်ေနာ္ဒုတိယအႀကိမ္ ဆက္လက္တင္ျပခ်င္တဲ့ ေနာက္ျပႆနာတစ္ခုကေတာ့ Jenny ဆိုတဲ့ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ျပႆနာ။

သူက က်ေနာ့္ကို ေမးခြန္းတစ္ခုေမးတယ္။ “ရွင္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ နတ္ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဘယ္လို ပတ္သက္ပါသလဲ”တဲ့။ အခ်ိန္ (၁၅)မိနစ္အတြင္း ေမးခြန္း ငါးခု၊ ေျခာက္ခုေလာက္ကို ေျဖရမွာမို႔ ေမးခြန္းတစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးမေပးႏိုင္လို႔ တိုက်ဥ္းလိုရင္းေလာက္ပဲ ေျဖခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေမးခြန္းကို အခ်ိန္အေတာ္ယူၿပီးေျဖမွ ျပည့္စံုမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ နတ္ကိုးကြယ္မႈဟာ ရႈပ္ေထြးလွလြန္းလို႔ပါပဲ။

အခုလက္ရွိျမန္မာျပည္မွာ ကိုးကြယ္ေနတဲ့ နတ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ မူးရစ္ရမ္းကားၿပီး အစိမ္းေသေသတဲ့ နတ္စိမ္းေတြက ခပ္မ်ားမ်ား။ အိမ္နတ္အုန္းသီးလုပ္ၿပီး အကိုးကြယ္ခံရတဲ့ ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ တစ္ေယာက္ပဲ နတ္က်က္။ သူကေတာ့ က်က္သလားမေမးနဲ႔၊ တရုတ္စကားပင္မွာ ႀကိဳးတုတ္ၿပီး မီးရႈိ႕အသတ္ခံရတာ။ ဒါေၾကာင့္သူက တရုတ္စကားပြင့္နဲ႔ မီးကို မုန္းသတဲ့။

“ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ ဓမံၼ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ”ကို သံုးႀကိမ္သံုးခါဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လာသူတစ္ေယာက္ဟာ အရိယာဂိုဏ္း၀င္မဟုတ္တဲ့ နတ္ေတြကို ရွိခုိးလုိက္တာနဲ႔ သရဏဂုံပ်က္သြားပါတယ္။ သရဏဂုံပ်က္တယ္ဆိုတာ အဲဒီအမ်ိဳးသား သို႔မဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးဟာ ေနာက္ထပ္ သရဏဂုံမေဆာက္တည္သေရြ႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး လို႔ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါကို အင္မတန္သတိထားရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္က (၃၇)မင္း၀င္နတ္ေတြဟာ ဘယ္သူကစၿပီး နတ္္ျဖစ္ေအာင္လုပ္လုိက္လို႔ နတ္ျဖစ္လာတယ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ သူတို႔ေသပံုေသနည္း လိုက္ၾကည့္ရင္ နတ္ျဖစ္စရာအေၾကာင္း နည္းနည္းမွကို မေတြ႔ရပါဘူး။ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ရင္ ငရဲသြားစရာရွိတယ္၊ အစိမ္းသရဲျဖစ္စရာရွိတယ္၊ ၿပိတၱာျဖစ္စရာရွိတယ္။ တိရစၧာန္လဲ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာႏိုင္သလဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဘုရားျမတ္စြာေဟာခဲ့တဲ့စကားေတာ္ေတြ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ ေသခ်ာေအာင္ ဘုရားစာပါဠိေတြကို သက္ဆိုင္ရာစာအုပ္က ကူးယူၿပီး ျမန္မာျပန္ႏွင့္တကြ ေဖၚျပေပးပ့ါမယ္။

“ဣဓာဟံ ဘိကၡေ၀ ဧကစံၥ ပုဂၢလံ ပဒု႒စိတံၱ ဧ၀ံ ေစတသာ ေစေတာ ပရိစၥ ဇာနာမိ၊ ဣမမွိ ေစ အယံ သမေယ ပုဂၢေလာ ကာလံ ကေရယ်၊ ယထာဘတံ နိကိၡေတၱာ ဧ၀ံ နိရေယ”။ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို႔၊ ေဟာဒီေလာကႀကီးထဲ ဘယ္သူဘယ္၀ါေတြရဲ႕ စိတ္ဟာ ရာဂစသည္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးေနရတယ္ ဆိုတာကို ငါဘုရားရဲ႕စိတ္နဲ႔ ဂဂနန သိေတာ္မူပါတယ္။ အဲလို စိတ္ဓာတ္ေရးရာပ်က္ျပားေနတဲ့အခိုက္မွာ ေသဆံုးသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီသတၱ၀ါဟာ ငရဲေရာက္ရရွာမွာပဲ”။
(ပုိဒ္ေရ (၄၃)၊ အမွတ္ (၅) ပဏီဟိတအစၧ၀ဂၢ၊ ဒုကနိပါတ၊ အဂၤုတၱရနိကာယ)။

ဒီဘုရားစကားေတာ္အရ (၃ရ) မင္း၀င္နတ္ေတြရဲ႕ ေသပံုေသနည္းကို ေလ့လာလိုက္ရင္ ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ၿပီး ေသခြင့္မရပဲ၊ အကုသုိလ္စိတ္ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္၀င္ၿပီး ေသၾကမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ နတ္ျဖစ္ဘြယ္လမ္းမျမင္ေၾကာင္း တင္ျပလိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီနတ္ဆိုတဲ့ အစိမ္းသရဲေတြကို ကိုးကြယ္သင့္ မကိုးကြယ္သင့္ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ပဲ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။

အသက္ (၉၅)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ က်ေနာ့္ ေဘးႀကီးက သူမေသခင္တုန္းက သတင္းကြ်တ္ကာလ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ စုေပါင္းကန္ေတာ့တဲ့ ပြဲတစ္ခုမွာ ေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို အခုထိ က်ေနာ့္နားထဲ စြဲေနေသးတယ္။ “ငါတို႔အမ်ိဳးထဲမွာ ဘယ္သူမွ နတ္ကို မကိုးကြယ္ၾကဘူး၊ ဒီေဖသန္း ဆိုတဲ့ေကာင္ေရာက္လာမွ သူနဲ႔အတူ အိမ္ေပၚ အုန္းသီးပါေရာက္လာတာ၊ ငါ့အသက္ အခု (၉၀)နားနီးၿပီ။ တစ္ခါမွ နတ္ကို မကိုးကြယ္ဖူးဘူး၊ သရဏဂံုသံုးပါးနဲ႔ ငါးပါးသီလကို လံုေအာင္ေစာင့္ထိမ္းႏိုင္ရင္ ဘာအႏၲရာယ္မွ မက်ေရာက္ႏိုင္ဘူး၊ မင္းတို႔လဲ ၿမဲၿမဲမွတ္ထားၾက”။ က်ေနာ္ေဘးႀကီးရဲ႕စကားပါ။

အခုထိက်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို သံုးသပ္လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ နတ္ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း နားလည္ႏိုင္ပါၿပီ။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘုရားေဟာက်မ္းစာေတြထဲမွာေရာ နတ္ကိုးကြယ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွေျပာထား၊ ေဟာထားတာ မရွိဘူးလား။ က်ေနာ္ဖတ္ထားဖူးတဲ့ ဘုရားစာေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကို ထုတ္ျပခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာစကားမွာ “သမင္ေမြးဘိ၊ က်ားစား၏သို႔” ဆိုၿပီး စကားပံုထားခဲ့တာရွိပါတယ္။ အဲဒီစကားပံုဟာ ကာဠယကိၡနီလို႔ေခၚတဲ့ ဘီလူးမ မညိဳရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ မညိဳဘီလူးမဟာ အရင္ဘ၀ေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ရန္သူအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေပၚ အခဲမေက်ျဖစ္ၿပီး ဆုေတာင္းမွားခဲ့ရာကေန သူက ၾကက္ျဖစ္လိုက္၊ ကိုယ္ကေၾကာင္ျဖစ္လိုက္၊ စားလိုက္။ ကိုယ္က သမင္ျဖစ္လိုက္၊ သူကက်ားျဖစ္လိုက္၊ အစားခံလိုက္၊ ေနာက္ဆံုးဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ သူက လူလာျဖစ္၊ ကိုယ္က ဘီးလူျဖစ္ေတာ့ သူ႔ကေလးေတြကို လုိက္စားရာကေန ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔၊ တရားနာၿပီး ေသာတာပန္တည္သြားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အရိယာသံဃာဂိုဏ္း၀င္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေသာတာပန္အရိယာတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားတဲ့ မညိဳဟာ သူမ်ားအသက္သတ္စားမွ အသက္ရွင္ရတဲ့ ဘီလူးဘ၀မွာ ဆက္လက္ရပ္တည္ဖို႔ခက္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္မွာပဲ မ်က္ရည္ကေလး၀ဲေနတာကို ျမတ္ဘုရားက ျမင္ေတာ္မူလို႔ ေမးေတာ့ သူ႔အသက္ရွင္ေရးအတြက္ စဥ္းစားၿပီး အေျဖမေတြ႔လို႔ ငိုမိေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားရွာတယ္။ ဘုရားျမတ္စြာကလဲ စိတ္မပူဖို႔ေျပာၿပီး သူ႔ရန္သူေဟာင္း အမ်ိဳးသမီးကို မညိဳအတြက္ အိမ္မွာ တစ္ေနရာေပးၿပီး ထမင္းစသည္ေကြ်းေမြးဖို႔ မွာၾကားအမိန္႔ရွိလိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးလဲ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတဲ့ ဘီလူးမကို မေၾကာက္ေတာ့ပဲ ဘုရားရွင္ေျပာတဲ့အတိုင္း အိမ္ေပၚတင္ေကြ်းထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြဆူလို႔ မေနႏိုင္တာနဲ႔ ဟုိေျပာင္းဒီေျပာင္းလုပ္ရင္းက ေနာက္ဆံုးရြာ့အျပင္ဘက္ ဆိပ္ၿငိမ္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ နတ္ကြန္းငယ္ေလးေဆာက္ၿပီး ထားလိုက္တယ္။

ထမင္းစသည္ကိုလဲ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း သြားပို႔ေပးတယ္။ ဘီလူးမလဲ အရိယာပီပီ ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့အတြက္ သူ႔အေပၚျပဳစုေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ေတြမွာ မုိးေကာင္းမယ္၊ ကုန္းျမင့္ေဒသေတြမွာ စပါးစိုက္၊ ဘယ္ႏွစ္ေတြမွာ မိုးေခါင္မယ္၊ နိပ္ရာအရပ္ေတြမွာ စပါးစိုက္ စသည္ အႀကံအဉာဏ္ေတြ ေပးတယ္။ အမ်ိဳးသမီးလဲ မညိဳေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ေတာ့ သူမ်ားလယ္ယာေတြထက္ စပါးထြက္အားေကာင္းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူမ်ားေတြကေမးလို႔ အေၾကာင္းမွန္ကို ေျပာျပလိုက္ရာကေန အဲဒီနယ္ကလူေတြဟာလဲ မညိဳဘီလူးမကို ထမင္းစသည္ ဆက္သပူေဇာ္လာၾကတယ္။ အဲဒီအစဥ္အလာကေန စပါးစိုက္ရာသီေတြေရာက္ရင္ အခ်ိဳ႕အရပ္ေတြမွာ ပုန္းမၾကည္နတ္ သို႔မဟုတ္ ပုတ္မက်ီနတ္ (စကားခ်ပ္။ ပုတ္မက်ီ၊ အညာေဒသမွာ စပါးထည့္တဲ့ က်ီကို ပုတ္မလို႔ေခၚေၾကာင္း မွတ္သားရပါတယ္။ စပါးထည့္တဲ့ က်ီကို ေစာင့္တဲ့နတ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကဟန္တူပါတယ္။) ပူေဇာ္ပြဲဆိုၿပီး လုပ္ၾကတာေတြ႔ရတယ္။
(ကာဠယကိၡနီ၀တၳဳ၊ ယမက၀ဂၢ၊ ဓမၼပဒအ႒ကထာ)

ဒါကေတာ့ က်ေနာ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဘုရားစာေပထဲက အေၾကာင္းပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က ေသာတာပန္ျဖစ္ေနတဲ့ အရိယာပုဂိၢဳလ္ဘီလူးမကိုေတာင္ ကိုးကြယ္ဖို႔ေျပာခဲ့တာမဟုတ္ဘူး၊ အစားအေသာက္ဆင္းရဲရွာလို႔ အိမ္ေပၚတင္ေကြ်းထားလိုက္လို႔ပဲ မွာၾကားေတာ္မူခဲ့တာ။ ေနာက္ပိုင္း လူေတြက မိမိတို႔လယ္မွာ စပါးအထြက္ေကာင္းဖို႔ အလုအယက္ပူေဇာ္ၾကရင္းနဲ႔ မညိဳခမွ်ာလဲ ပုန္းမၾကည္နတ္ ျဖစ္သြားရရွာတာ။

ေနာက္တစ္ခုက ဘိုးေတာ္သိၾကား။ ဘုိးေတာ္သိၾကားရုပ္တုဆိုၿပီး ဘုရားေစတီတိုင္းလိုလိုမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အဲဒီသိၾကားလဲ ေသာတာပန္ပုဂိၢဳလ္ႀကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုလူေတြက ရွိခိုးပူေဇာ္လို႔ သူကျပန္မစလိုက္တယ္ရယ္လို႔ က်ေနာ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဘယ္စာထဲမွာမွ မေတြ႔ရပါဘူး။ သူကပဲ လူေတြကို ရွိခိုးတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရဖူးတယ္။ ဘုိးေတာ္သိၾကားမင္းႀကီးဟာ သူ႔ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲထြက္ဖို႔ သူေနတဲ့ ေ၀ဇယႏၲာနန္းျပႆာဒ္ႀကီးေပၚက ဆင္းခါနီးတိုင္း အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကို လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ရွိခုိးေလ့ရွိသတဲ့။ တစ္ခါမွာေတာ့ သိၾကားမင္းႀကီးဟာ နတ္ျပည္ကတြက္ရင္ ေအာက္အရပ္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ လူ႔ျပည့္လူ႔ရြာဘက္ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွိခိုးေနတာကို သူ႔ဒရိုင္ဘာ မာတလိနတ္သားကျမင္လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေလာက္တန္းခိုးထြားတဲ့ သိၾကားမင္းလိုပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးက ရွိခိုးရတဲ့ လူရယ္လို႔ ရွိေသးလား ဆိုၿပီးေတာ့။ သိၾကားမင္းက သူ႔ဒရုိင္ဘာေမာင္မာတလိကို ေအာက္ပါ အင္မတန္မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ စကားကို မိန္႔ၾကားလိုက္ပါတယ္။

ေယ ဂဟ႒ာ ပုညကရာ၊ သီလ၀ေႏၲာ ဥပါသကာ။
ဓေမၼန ဒါရံ ေပါေသႏိၲ၊ ေတ နမႆာမိ မာတလိ။
မာတလိေရ၊ ငါကေတာ့ လူ႔ျပည္လူ႔ရြာက ေကာင္းမႈျပဳတဲ့လူေတြ၊ သီလရွိတဲ့လူေတြ၊ ရတနာသံုးပါးေလးစားတဲ့လူေတြ၊ ကိုယ့္ဇနီးမယားကို တရားသျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကြ်းတဲ့လူေတြဆို ရွိခိုးတာပါပဲ”။
(ဂဟ႒၀ႏၵနာသုတၱ၊ ဒုတိယ၀ဂၢ၊ သကၠသံယုတၱ၊ သဂါထာ၀ဂၢပါဠိ)

နတ္ျပည္ႏွစ္ျပည္ကို အစိုးရတဲ့ နတ္ဘုရင္ျဖစ္ရံုတင္မကဘူး၊ ေသာတာပန္အရိယာပုဂိၢဳလ္ပါျဖစ္ေနတဲ့ သိၾကားလို နတ္မင္းကေတာင္ ရွိခုိးရတဲ့လူေတြရဲ႕အဆင့္အတန္းမ်ိဳးနဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ေသခါနီး အကုသိုလ္ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္၀င္ၿပီး ငရဲျဖစ္မွန္းမသိ၊ အစိမ္းသရဲျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီ (၃၇)မင္းဆိုတဲ့ နတ္ေတြကို ရွိခိုးဦးတိုက္ ပူေဇာ္ပသတယ္ဆိုတာ အလြန္အက်ီးတန္တယ္လို႔ က်ေနာ္ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ (၃၇)မင္းအုပ္စု၀င္ နတ္ေတြကို ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္နဲ႔ နည္းနည္းေလးမွကို မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း တင္ျပရင္း Jenny ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေမးတဲ့ ေမြးခြန္းအေျဖကို အဆံုးသတ္လုိက္ပါတယ္။

ေအာက္ပါ အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ားရဲ႕ (၃၇) မင္းစာအုပ္ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါကုန္။

37 Spirits in Burma by U Phoe Kyar

Saturday, November 29, 2008

ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးျခင္း


အိမ္ေထာင္မႈ၊ ဘုရားတည္၊
ေဆးမွင္ရည္ စုတ္ထိုး၊
ဤသံုးခု ခ်က္မပိုင္လွ်င္၊
ေနာင္ျပင္ရန္ ခက္သည့္ အမ်ိဳး။

က်ေနာ္တို႔ ေရွးဗမာလူမ်ိဳးေတြ အေလးအနက္ထား၊ ေသေသခ်ာခ်ာစီစဥ္ၿပီးမွ လုပ္ရမယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့---
(၁) အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း၊
(၂) ဘုရားတည္ျခင္း၊
(၃) ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးျခင္း ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီသံုးမ်ိဳးထဲက အဂၤလိပ္လို႔ Tattoo လို႔ေခၚတဲ့ ေအာက္ဆံုးက ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အနည္းငယ္ေဆြးေႏြးမလို႔ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေမးခံခဲ့ရလို႔ပါပဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏို၀င္ဘာလ (၂၆)ရက္ေန႔တုန္းက က်ေနာ့္စူပါဗိုက္ဆာ အကူအညီေတာင္းထားတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို သြားလုပ္ေပးရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူတာ၀န္ယူၿပီး သင္ေနရတဲ့ ဘီေအ၊ ပထမႏွစ္ အေရွ႕တိုင္းဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက ျမန္မာျပည္ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးခ်င္တဲ့ကိစၥပါ။ ဆရာမလဲ လူရွာမေတြ႔တာနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုပဲ အဗ်ဴးခံခုိင္းပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ အဗ်ဴးခံခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ အေတာ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္၊ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စပိန္သူတစ္ေယာက္ပါ။ စုစုေပါင္း ငါးေယာက္တည္းပါ။ တစ္ေယာက္ကို ၁၅ မိနစ္စီ ဗ်ဴးခ်ိန္ေပးထားပါတယ္။

အဲဒီငါးေယာက္ထဲက ပထမဆံုးက်ေနာ့္ကို ဗ်ဴးတဲ့ေက်ာင္းသူကေတာ့ Sara တဲ့။ အသက္ ၁၉ ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ အဂၤလိမ္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူက က်ေနာ့္ကို ေမးခြန္းတစ္ခုေမးတယ္။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့ကိစၥဟာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္ပါသလဲ တဲ့။ ဂလု။ ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျဖရမွန္းမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ သိပ္စဥ္းစားမေနပဲနဲ႔ က်ေနာ္အေျဖေပးလိုက္တယ္။ ဘာမွ မပတ္သက္ပါဘူး လို႔။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာစရာလဲ သိပ္မရွိေတာ့ ကိုယ့္ရွိတာနဲ႔ ကိုယ္သိထားတာေလးေတြကို သူနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလိုက္တယ္။ လူလိုခ်င္တဲ့အေျဖမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းမွ ျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔ေမးခြန္းဟာ ေျပလည္စြာၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။

က်ေနာ္က ဒႆနိကေဘဒေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာသာေရးကိုလဲ စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့အေလွ်ာက္ ကိုယ့္ဗုဒၶဘာသာစာေပကိုလဲ လက္လွမ္းမီႏိုင္သေလာက္ ဖတ္ရႈက်က္မွတ္ထားတာေတြလဲ မနည္းပါဘူး။ သူ႔ကို ေျပာရတယ္။ က်ဳပ္သိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဗုဒၶစာေပထဲမွာ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဟာထားတာမ်ိဳးဘယ္မွ မရွိပါဘူး လို႔။ ခန္႔တည္တည္နဲ႔ေပါ့။ ဘာသာေရးနဲ႔ တိုက္ရိုက္မဆိုင္ေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဒီအေပၚမွာ ဘယ္လို သေဘာထားတယ္၊ အခ်ိဳ႕လူေတြ ဘာေၾကာင့္ထိုးၾကတယ္ ဆိုတာကို အနည္းအက်ဥ္းရွင္းျပရတယ္။

ဥပမာ၊ က်ေနာ့္ညာလက္မွာ ၾကယ္စင္ေလးတစ္လံုး ထိုးထားတာရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္/ညာလက္ေကာက္၀တ္ေတြမွာလဲ အစက္အေျပာက္ တစ္ဘက္သံုးခုစီရွိတယ္။ အဲဒါကို ျပလိုက္တယ္။ ေဟာဒီၾကယ္ကိုေတာ့ အသက္ ၁၁ ႏွစ္သားအရြယ္တုန္းက ဘုရားပြဲမွာ အလွထိုးခဲ့တာပဲ။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ ထူးထူးျခားျခားမရွိဘူး။ သူမ်ားေတြထိုးတာျမင္လို႔ က်ဳပ္လဲ ၀င္ထိုးခဲ့တာပဲ၊ လို႔။ ေဟာဒီ လက္ေကာက္၀တ္မွာရွိတဲ့ အမည္းစက္ေလးသံုးခုကေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္။ က်ဳပ္ငယ္ငယ္တုန္းက ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္က အဆိပ္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး ထိုးေပးခဲ့တာပဲလို႔။ ဘာသာေရးနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူးလို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ သူလဲ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္သြားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြမွာ အထူးသျဖင့္ ေရွးက်တဲ့ လူႀကီးေတြမွာ အဲဒီေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတာေတြ ေတြ႔ရတာမ်ားတယ္။ က်ေနာ့္ေဘးရဲ႕ ေပါင္ႏွစ္ဘက္မွာဆို အကြင္းလိုက္၊ အကြင္းလိုက္ထိုးထားတာေတြ႔ရတာ။ သူ႔သားသံုးေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ဘိုးေလး ဦးေစာဟန္၊ အဘိုးလတ္ ရွင္ရွင္၊ အဘိုးအရင္း ဦးတင္း တို႔ေပါင္ေတြမွာလဲ ထိုးကြင္းေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ့္ေဘးက အသက္ (၉၅) ႏွစ္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ က်ေနာ့္အဘိုး ညီအကိုသံုးေယာက္ကေတာ့ အခုတိုင္ သက္ရွိထင္ရွားရွိတုန္း၊ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတြခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ္တို႔အမ်ိဳး အသက္ရွည္ေၾကာင္းလဲ ႀကံဳလို႔ႂကြားလုိက္ရေသးတယ္။

သူတို႔ေခတ္သူတို႔အခါက ေယာက္်ားေတြဟာ ေပါင္တံတစ္ခုလံုး ထိုးကြင္းမရွိရင္ မိန္းမေတာင္မရႏိုင္ဘူး တဲ့။ ထိုးကြင္းအျပည့္ထိုး၊ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ျပဴးေနေအာင္ခါးေတာင္းက်ိဳက္ၿပီး ရြာထဲေလွ်ာက္လည္ရင္ အပ်ိဳေခ်ာေတြ ၾကည့္မွၾကည့္ဆိုပဲ။ က်ေနာ္လဲ ဘမ်ိဳးဘိုးတူျဖစ္ေအာင္လို႔ လက္မွာ ၾကယ္ေသးေသးေလးတစ္လံုး ထိုးထားရေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ခါက က်ေနာ့္လက္ေမာင္းမွာထိုးထားတဲ့ ၾကယ္ကိုျမင္ၿပီး ျပင္သစ္သူတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ မင္း ေထာင္က်ဖူးလား တဲ့။ ေက်ာခ်မ္းတယ္ဗ်ာ။ မနည္းရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ မဟုတ္ေၾကာင္း။

ဒီ Tattoo လို႔ေခၚတဲ့ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့ ဓေလ့ဟာ သမိုင္းေက်ာင္းအရ ေဟာဒီကမၻာေျမေပၚ ယေန႔ေခတ္သိေနတဲ့ ဘာသာတရားေတြ မထြန္းကားခင္ကတည္းက ရွိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ Eurasian သို႔မဟုတ္ Euroasian သို႔မဟုတ္ Euro-Asian လို႔ စာမွာသံုးတဲ့ ဥေရာပ အာရွသားေတြရဲ႕ ဓေလ့တစ္မ်ိဳးလို႔ ေဆးမွင္ေၾကာင္သမိုင္းပညာရွင္ေတြက ဆိုပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဘီစီႏွစ္ ငါးေထာင္ခန္႔ Neolithic လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္သစ္ (New Stone Age) ကတည္းက ရွိေနပါၿပီတဲ့။ ဒါေပမဲ့ သက္ေသအျဖစ္ တကယ္ေတြ႔ရတာကေတာ့ AlPs ေတာင္တန္း၊ Ötz ခ်ိဳက္၀ွန္းထဲက ရတဲ့ Ötzi the Iceman လို႔ေခၚတဲ့ မမ္မီရုပ္ႂကြင္းမွာပါ။ အဲဒီမမ္မီရုပ္သက္တမ္းကို ဘီစီ ေလးေထာင္နဲ႔ ငါးေထာင္အၾကားလို႔ ပညာရွင္ေတြက ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။

အဲဒီရုပ္ေလာင္းရဲ႕ ညာဘက္ေျခမ်က္စိ၊ ဘယ္ဘက္ဒူးေခါင္းနဲ႔ ေက်ာကုန္းေအာက္ပိုင္းေတြမွာ ေဆးမွင္စက္ေတြနဲ႔ မ်ဥ္းေကာက္လိုင္းေတြ စုစုေပါင္ (၅၇) ခုေလာက္ေတြ႔ရွိရတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဘီစီႏွစ္ေထာင္ခန္႔ Amunet လို႔ေခၚတဲ့ အီဂ်စ္မမ္မီရုပ္နဲ႔ ဆိုက္ေဗးရီးယားႏိုင္ငံ၊ အေနာက္ေတာင္ပိုင္း၊ Ukok လြင္ျပင္မွာေနထိုင္ၾကတဲ့ Pazyryk လုိ႔ေခၚတဲ့ ေနာ္မန္လူမ်ိဳးရုပ္ႂကြင္းေတြမွာလဲ ထပ္ေတြ႔ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ဘီစီႏွစ္ေပါင္း တစ္ေသာင္းခန္႔ Paleolithic လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္ေဟာင္း (Old Stone Age) ကတည္းက ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးတဲ့အေလ့ရွိတယ္လို႔ သမိုင္းပညာရွင္ေတြကဆိုပါတယ္။
အေနာက္တိုင္းေတြမွာေတာ့ ဒီဓေလ့ဟာ Polynesia လို႔ေခၚတဲ့ ကြ်န္းစုေနလူမ်ိဳးေတြဆီက ကူးစက္လာတယ္လို႔ မွတ္တမ္းျပဳထားပါတယ္။

မွတ္တမ္းမ်ားအရေျပာရရင္ေတာ့ ေဆးမွင္ေၾကာင္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ထိုးၾကတာပါပဲ။ အခ်ိဳ႕က အလွဆင္ဖို႔၊ အခ်ိဳ႕က ကိုယ့္ကိုယ္ကို အကာအကြယ္ျပဳဖို႔၊ အခ်ိဳ႕က ကိုယ္ဘယ္သူဘယ္၀ါျဖစ္တယ္ဆိုတာျပဖို႔ စသည္စသည္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ထိုးၾကတာပါ။ အဲဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေျမာက္မ်ားစြာထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီးေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာရယ္လုိ႔ တစ္ခုမွ မေတြ႔ရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အထက္မွာ က်ေနာ္ ဆာရာလို႔ေခၚတဲ့ အဂၤလိပ္မေလးေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို ခန္႔တည္တည္နဲ႔ ေျဖခဲ့တာ မမွားပါဘူးဆိုတာ သိရပါတယ္။ ထိုးၿပီးရင္ ဖ်က္ဖို႔အေတာ္ခက္တဲ့အတြက္ မထိုးရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။
ထိုးၾကဦးမလားဗ်ိဳ႕-- မွင္ေၾကာင္----။
(http://en.wikipedia.org/wiki/Tattoo#Cosmetic) ကိုအေျချပဳ တင္ျပပါသည္။