Showing posts with label သက္ရွည္က်န္းမာ လူ႕ျပည္ရြာ. Show all posts
Showing posts with label သက္ရွည္က်န္းမာ လူ႕ျပည္ရြာ. Show all posts

Sunday, November 28, 2010

ငါးအရုိးမ်က္ေနလား


“ခံရခက္လိုက္တာကြာ”
လူအေတာ္မ်ားမ်ား ခံရခက္ေနၾကေလရဲ႕။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခံရခက္ေနၾကသေပါ့။ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ဖြတ္+ႀကံ႕က ႀကိဳတင္မဲနဲ႔ အဓမၼအႏိူင္သြားလို႔ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ ဒီမိုပါတီေတြနဲ႔ အဲဒီပါတီေတြကို မဲေပးမိသူ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးကလည္း ခံရခက္ေနၾကတယ္။ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ ခံရခက္မႈေတြနဲ႔အတူ အံတက်ိတ္က်ိတ္နဲ႔ေပါ့။ အေစာ္ကားခံရတာကိုး။ ဟုိလူက ေစာင္းလို႔၊ ဒီလူကရြဲ႕လို႔ အခံရခက္ေနရွာတဲ့ လူေတြလည္း မနည္းမေနာေပပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျပန္တြယ္ခ်င္ေပမဲ့ အခြင့္မသာလို႔ ခိုးလုိးခုျဖစ္ေနရရွာတဲ့ ခံရခက္မႈက တစ္မ်ိဳး။

တစ္ခါတေလ ဘြတ္ဖိနပ္စီးၿပီး လမ္းသြားရင္ ဖိနပ္ၾကားထဲ ခဲလံုးေသးေသးေလးေတြ တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုး၀င္တတ္ေသးရဲ႕။ အဲလိုျဖစ္ၿပီဆိုရင္ လမ္းသြားရတာ အေတာ့္ကို ကသိကေအာင့္ႏိုင္တာကလား။ လူၾကား သူၾကားထဲဆို အသာဆိုးေသးဗ်ာ။ ဆက္သြားဖို႔လည္းခက္ခက္၊ ဖိနပ္ခြ်တ္ဖို႔လည္းခက္ခက္နဲ႔။ မသိမသာ ေမွးၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနရတယ္။ ေျခေထာက္က မ်က္တဲ့မ်က္တဲ့နဲ႔ဆိုေတာ့ လမ္းသြားရတာ သိပ္မေျဖာင့္ခ်င္ဘူး၊ ဟုတ္စ။ လူရွင္းတဲ့ေနရာေရာက္မွပဲ ဖိနပ္ခြ်တ္ၿပီး ခဲထုတ္၊ ျပန္စီးရတာ။ အဲလိုမလုပ္လို႔ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ခိုးလိုးခုလုနဲ႔၊ တယ္အဆင္မေျပလွဘူး။ ဒါလည္း ခံရခက္မႈတစ္မ်ိဳးေပါ့။

က်ေနာ္လည္း ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခံရခက္ေနတယ္။ မနက္စာစားၿပီးကတည္းက မ်က္တဲ့မ်က္တဲ့နဲ႔ အေနခက္လိုက္တာမ်ား၊ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး။ တစ္ေနကုန္ပါပဲ။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်ာ့---

“ေကာင္ေလးေရ႕--- မနက္ဖန္အတြက္ ငါးေခါင္းဟင္း ေကာင္းေကာင္းခ်က္မယ္ေဟ့၊ ေလႊးဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့”
က်ေနာ္ေနတဲ့အေဆာင္ပိုင္အဖိုးႀကီးက အခ်က္အျပဳတ္၀ါသနာ အေတာ့္ကိုပါတာကလား။ သူ႔အသက္က (၈၄) ႏွစ္ေတာင္ရွိေနၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔လက္ထက္က လက္က်န္စစ္သားေဟာင္းႀကီး တစ္ဦးေပါ့။ က်န္းမာေရးကလည္း ေကာင္းသလားမေမးနဲ႔။ ဟင္းခ်က္ကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ က်ေနာ္ လန္ဒန္ေရာက္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိေအာင္ သူခ်က္ေကြ်းတဲ့ ဟင္း၊ ထမင္းပဲ အမ်ားဆံုးစားေနရတာ။ ေက်းဇူးဆပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ဘ၀ေတာင္ဆပ္ရမယ္ မသိဘူး။ တကယ္ပါ။ သူက ၿဗိတိရွႏိုင္ငံသားေတာင္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အသက္အရြယ္အရေရာ၊ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးအရပါ ခံစားခြင့္ေတြရွိေနၿပီဆိုေတာ့ အေဆာင္မွာ သိပ္ေနတယ္ရယ္လို႔လည္း မရွိပါဘူး။ သြားေနတာပဲ၊ တစ္ေနကုန္။ အဲ---အေဆာင္မွာရွိေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခ်က္ေနၿပီသာမွတ္။ အခုလည္း ခ်က္ထားျပန္ၿပီ။ ငါးေခါင္းဟင္း တဲ့။

အဲဒီငါးေခါင္းဟင္းေပါ့ဗ်ား၊ ခ်က္ထားတဲ့ပံုက ခ်ဥ္ငတ္စပ္ အရသာနဲ႔။ ငါးေခါင္းကို နႏြင္းနဲ႔နာနာနယ္၊ ဆီပူအရင္သပ္ၿပီး ခ်က္ထားတာဆိုေတာ့ ငါးအန႔ံကလည္း ေပ်ာက္ေနေပတာကိုး။ ရွဴးရွဲေပါင္းအိုးနဲ႔ ေပါင္းခ်က္ခ်က္ထားတာဆိုေတာ့ အရိုးေတြေတာင္ ႏူးေနတာ။ ဒါေပမဲ့ မႏူးတဲ့အရုိးေတြလည္း မႏူးေပဘူး။ အဲဒီမွာတင္ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ျမန္မာစကားပံုရွိတယ္မဟုတ္လား? “အစားမေတာ္တစ္လုပ္”တဲ့။ ငါးေခါင္းဟင္းကို စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စားလိုက္တာ ဘယ္အရုိးက ၀င္ေမႊသြားတယ္မသိလိုက္ဘူး။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့မွ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ မ်က္တဲ့မ်က္တဲ့ အေနရခက္လိုက္တာဗ်ာ၊ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

အေရေသာက္လည္း မက်၊ အဖတ္စားလည္း မက်နဲ႔ လည္ေခ်ာင္းမွာ သံေယာဇဥ္တြယ္မိတဲ့ အရုိးရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ခမ်ာ တစ္ေနကုန္ စာဖတ္လည္း ကသိကေအာင့္၊ ခ်စ္သူနဲ႔ စကားေျပာလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ေနရရွာသေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ခန္းတည္းအတူေနတဲ့ အကိုႀကီးကို ေမးၾကည့္တယ္။ “လည္ေခ်ာင္းမွာအရုိးနင္တယ္ဗ်ာ၊ ဘာစားစား၊ ေသာက္ေသာက္မက်ဘူး၊ အဲဒါ လုပ္ပါဦး၊ ေဆးေလး၀ါးေလး ရွိရင္” ဆိုေတာ့ သူက ငွက္ေပ်ာက္သီးစားတဲ့။ ဒါနဲ႔ အဘိုးႀကီး အပတ္စဥ္တုိင္းငွက္ေပ်ာပဲြထိုးၿပီး ျပန္စြန္႔ထားတဲ့ ပဲြက်ငွက္ေပ်ာသီးေတြ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုးစားၾကည့္တယ္။ မက်ေရးခ် မက်ဗ်ိဳ႕။ ခက္ေတာ့ ေနၿပီ။ ဒီအတိုင္းဆုိရင္ေတာ့ ေဆးရံုသြားၿပီး ဓာတ္မွန္ရုိက္ရေတာ့မလိုျဖစ္ေနၿပီ၊ ဒုကၡ။

ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိနဲ႔ ေအာက္ထပ္ဆင္းၿပီး ေရဗူးထဲ ေရျဖည့္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အဖိုးႀကီး ဟင္းခ်က္ေနတာ ေတြ႔ရျပန္ေရာ။ “အဘရာ အဘခ်က္တဲ့ ငါးေခါင္းဟင္းစားၿပီး လည္ေခ်ာင္းထဲ အရုိးမ်က္ေနတာ တစ္ေနကုန္ပဲ၊ ဘာစားစား မက်ဘူးဗ်ာ၊ ေနရခက္လိုက္တာ” ဆိုေတာ့ သူက ေျပာျပန္တယ္။ “ဟားဟား မပူနဲ႔၊ အခုလည္း ငါးေၾကာ္ေနတယ္၊ မနက္ဖန္စားရဦးမယ္” တဲ့။ က်ေနာ့္ခမ်ား ငါးအသံၾကားတာနဲ႔တင္ လန္႔ေနရတဲ့အထဲ ငါးေၾကာ္ေနေသးသတဲ့ဗ်ား။ ေနာက္ၿပီးမွ သူက “ငွက္ေပ်ာသီးစားရတယ္ ေကာင္ေလးရ” တဲ့၊ ဆက္ေျပာျပန္တယ္။ “အာ---စားတာပဲ အဘရ၊ အဘပဲြထိုးၿပီး စြန္႔ထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေတြေတာင္ က်ေနာ္စားလို႔ ကုန္ခါနီးေနၿပီ” ဆိုေတာ့ သူက ဘာမွမေျပာပဲ ၿငိမ္ေနတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ပိန္ပိန္နဲ႔ အေပၚထပ္ျပန္တက္ၿပီး မ်က္တဲ့မ်က္တဲ့ အရုိးကို ေမ့လိုေမ့ျငား ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတုန္း အျပင္က တံခါးလာေခါက္လို႔ ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။ အဘလက္ထဲမွာ သံပုရာသီးတစ္လံုးကို ညွစ္ေကာင္းရံု အစိတ္ေလးေတြ ေလးစိပ္ စိပ္၊ ေႂကြပန္းကန္ေလးထဲထည့္ၿပီး ကိုင္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ “ကဲ ဘာမွမပူနဲ႔၊ ညအိပ္ယာ၀င္တဲ့အခါ သံပုရာရည္ကိုညွစ္ေသာက္ေပေတာ့၊ ငါးအရုိးမေျပာနဲ႔၊ ဆင္စြယ္ေတာင္ ေပ်ာ့သြားမယ္၊ မယံုမရွိနဲ႔ လက္ေတြ႔ပဲ ေကာင္ေလးရ” တဲ့။ ရျပန္ၿပီ ေနာက္ထပ္ ေဆးနည္းတစ္မ်ိဳး။ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားတဲ့ လူႀကီးစကားဆိုေတာ့လည္း နားေထာင္ရတာေပါ့။ ကိုယ္က ဒုကၡေရာက္ေနတာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ ညအိပ္ယာ၀င္တဲ့အထိေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၾကည့္ေနရင္းတန္းလန္း ရုပ္ရွင္ကားကို ရပ္ၿပီး ကုတင္ေပၚ ပက္လက္အိပ္၊ ပါးစပ္ၿဖဲၿပီး စိပ္ထားတဲ့သံပုရာျခမ္းေလးကို လွ်ာမထိ၊ အာမထိ၊ လည္ေခ်ာင္း၀ တိုက္ရုိက္ေရာက္ေအာင္ ညွစ္ထည့္ၿပီး ေနႏိုင္သေလာက္ ငံုထားလိုက္တယ္။ ခ်ဥ္လိုက္တာဗ်ာ။ သြားထိရင္ သြားက်ိမ္းမွာစုိးရ၊ လွ်ာထိရင္လည္း ခ်ဥ္တဲ့အရသာပိုဆိုးလို႔ လည္ေခ်ာင္းထဲ တည့္တည့္၀င္ေအာင္ ပက္လက္အိပ္ၿပီး ညွစ္ေသာက္တာေတာင္ သံပုရာရဲ႕ အခ်ဥ္ဓာတ္က ေတာ္ေတာ္ျပင္းထန္တာကလား။

တစ္စိပ္ညွစ္ၿပီး ခဏေနၾကည့္တယ္၊ မ်က္ေနတုန္းပဲဗ်ိဳ႕။ ဒါနဲ႔ လာစမ္း ေနာက္တစ္စိပ္။ ထပ္ညွစ္ေသာက္တယ္။ အဲၿပီးေတာ့ ခဏေနလိုက္တယ္။ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ ဘာမွမရွိေတာ့သလို ခံစားမိတယ္။ အယ္---အဘေဆးနည္း စြမ္းၿပီထင္တယ္။ အခုဘာမွမခံစားရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေရတစ္ငံုႏွစ္ငံု ေသာက္လုိက္တယ္။ ေနၾကည့္တယ္။ ေသခ်ာတယ္။ အရုိးမမ်က္ေတာ့ဘူး။ အဟား----ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ား။ အရုိးနင္ရင္ သံပုရာေရကို ဒီလိုဒီလို ညွစ္ေသာက္ရတယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ လက္ေတြ႔ေပ်ာက္ကင္းသြားတဲ့ က်ေနာ့္အျဖစ္ကို ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ “သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကား” လို႔ အဆိုရွိသမို႔လား။ ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳေတြက တန္ဖုိးျဖတ္လို႔မရဘူးေလ။ အခုက်ေနာ့္လည္ေခ်ာင္း၀မွာ အရုိးမ်က္တဲ့ဒုကၡႀကီး အဘရဲ႕ သံပုရာသီးအစြမ္းေၾကာင့္ လံုးလံုးေပ်ာက္ကင္းသြားပါၿပီ။ ေပ်ာက္ဆို ေသာက္ၿပီး ငါးမိနစ္အတြင္းကို ေပ်ာက္တာပါ။ မယံုမရွိနဲ႔၊ လက္ေတြ႔။

Thursday, April 29, 2010

အေသာက္မေတာ္ တစ္ဂြတ္


မေန႔က ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္လို႔ မနက္စာစားၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းကို လစ္ခဲ့ရတယ္။ အေၾကာင္းသံုးခ်က္နဲ႔ေပါ့။ အတန္းတက္ဖို႔၊ ေရးၿပီးသားအက္ေဆးတင္ဖို႔နဲ႔ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေနာက္တင္မည့္အက္ေဆးအတြက္ သက္ဆိုင္ရာစာအုပ္ေတြ ရွာေဖြငွါးရမ္းဖုိ႔။ အဲဒါေတြအားလံုးၿပီးတဲ့အခါ အေဆာင္ျပန္လာေတာ့ ေမာကေမာ၊ အိုက္ကအိုက္၊ ဆာကဆာနဲ႔ဆိုေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲ အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ အခ်ိဳရည္တစ္ဗူး ေဖါက္ေသာက္လိုက္တယ္။ အား-----ေမာသမွ်ေတြ ေျပလို႔ လန္းဆန္းသြားတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။

အဂၤလိပ္ေႏြေလာက္ကေတာ့ ေရႊျမန္မာတို႔ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္လို႔ ေျပာၾကမွာေပါ့။ ေျပာေလာက္စရာေပပဲကိုး။ ရန္ကုန္ မႏၲေလးကလူေတြ အိုးကင္းပူထဲေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဒီမွာေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ။ အပူခ်ိန္ ၁၆-၁၇ ၀န္းက်င္ေလာက္ပံုမွန္ရွိတတ္တဲ့ လန္ဒန္ရဲ႕ ေႏြရာသီဟာ ပန္းပြင့္ေလးေတြ လန္းဆန္းဖို႔အတြက္နဲ႔ ေဆာင္းပုန္းရြက္ေလးေတြ ေ၀စီဖို႔အတြက္သာမက လန္ဒန္သူလန္ဒန္သားေတြကိုပါ မ်ားစြာပြင့္လင္းလာေစပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းတစ္တြင္းလံုး ဖံုးဖိ၀တ္ထားရသမွ် အခုလို ပြင့္လင္းရာသီေရာက္လာေတာ့ ေျခသလံုးေလးေတြကအစ ေဖၚလို႔ရသမွ် ေဖၚလာၾကေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီမွာ မ်က္စိအစာေကြ်းခ်င္တဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ အကြက္ေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာေလာက္ အပူခ်ိန္မျမင့္ေပမဲ့ သြားလာလႈပ္ရွားေနရသူေတြအတြက္ေတာ့ ေခြ်းမထြက္ရံုတမယ္ အိုက္စပ္ပူေလာင္ၾကတာပါပဲ။ ဒိအတြက္ ေတာင္းတတတ္ၾကတာကေတာ့ အခ်ိဳရည္ ေအးေအးေလး တစ္ဗူးေလာက္မ်ား ေသာက္လိုက္ရရင္ျဖင့္-----။

အခုအခ်ိန္ဟာ ျမန္မာျပည္မာဆို ပူလြန္း၊ အိုက္လြန္းလို႔ အိမ္ထဲကေန အိပ္အျပင္ဘက္ေတာင္ မထြက္ရဲေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနၾကၿပီထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ မထြက္မျဖစ္ထြက္လာရရွာတဲ့လူေတြမွာေတာ့ နဖူးက က်လာတဲ့ ေခြ်းစက္ေတြကိုသုပ္ရင္း ပူေနတဲ့ရင္ကို ေအးေစဖို႔ ေရခဲေရေအးေအးတစ္ခြက္ေလာက္ အာမထိလွ်ာမထိ မ်ိဳခ်င္ၾကမွာခ်ည္းပါပဲ။ ဒိအတြက္ ေရခဲေရေရာင္းတဲ့သူေတြ စီးပြါးျဖစ္တဲ့ရာသီျဖစ္သလို တတ္ႏိုင္တဲ့လူေတြကေတာ့ ကုတ္ေအးေအးေလးတစ္ဗူးေလာက္ဆြဲ၊ စီးကရက္တစ္လိပ္လက္ၾကားညွပ္ၿပီး ပင္ရိပ္ၿငိမ္ေအာက္မွာ ခိုလိုက္ရရင္ အပူစင္လို႔ အေအး၀င္မည့္ ဇိမ္ေပါ့။ ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ အေအးဆိုင္ေတြ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ေႏြလည္း ဟုတ္သေပါ့ဗ်ား။

အဂၤလန္မွာေတာ့ အခုလို ပြင့္လင္းရာသီေရာက္တဲ့အခါ ေန႔ခင္းေန႔လည္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ လက္ထဲမွာ အခ်ိဳရည္ဗူးေလးေတြကိုယ္စီကိုယ္စီ ေမာ့ေမာ့သြားေနတတ္ၾကတယ္။ ပူရွာေပသကိုး။ ဒါေပမဲ့ သတင္းစာကေတာ့ သတိေပးထားေလရဲ႕ အခ်ိဳရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ျခင္းသည္--------------------။

မေန႔က ဧၿပီ ၂၈ ရက္စြဲနဲ႔ ထုတ္တဲ့ Daily Mail သတင္းစာႀကီးမွာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါလာတာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ သိပံၸသတင္းေထာက္ Flona MacRae ေရးတဲ့ေဆာင္းပါးပါ။ စာလံုုးမဲမဲႀကီးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္က "Drinking too much pop can speed up the ageing process" တဲ့။ “Pop လို႔ေခၚတဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ဓာတ္မ်ားတဲ့ ေရနဲ႔ အခ်ိဳရည္ေတြကို လြန္လြန္ကဲကဲ ေသာက္သံုးျခင္းသည္ အိုမင္းရင့္ေယာ္မႈကို ျမန္ဆန္ေစသည္” ဆိုပဲ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီလိုသတင္းစာမ်ိဳးေတြ ဖတ္ခြင့္မရသူေတြအတြက္ရည္စူးၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕အလင္းတန္းေလးမွာ ျပန္လည္ေ၀ငွေပးပါရေစ။

ဓာတုေဗဒေ၀ါဟာရတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Phosphate ေခၚ မီးစုန္းအက္ဆစ္ဓာတ္ဆားရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အခ်ိဳ႕စားသံုးကုန္ေတြနဲ႔ သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြ ရွင္သန္ႀကီးထြားေရးမွာ အသံုးျပဳဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယေန႔ေခတ္ထုတ္တဲ့ Coke, Diet Coke, Pepsi, Diet Pepsi, Pepsi Max နဲ႔ အလားတူ အခ်ိဳရည္အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲမွာလည္း ဒီအက္ဆစ္ဓာတ္ဆားကို ထည့္သြင္းေရာစပ္ၿပီး အသံုးျပဳလာၾကပါတယ္။ ဒီဓာတ္ဆားကို ထည့္လိုက္တဲ့အတြက္ သာမန္ခ်ိဳတဲ့အရသာကေန tangy taste ေခၚ ရွတတ အရသာတစ္မ်ိဳးကို ျဖစ္ေပၚလာေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသာက္သံုးတဲ့လူေတြကို ပိုမိုဆြဲေဆာင္မႈရွိလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပံၸပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရွိခ်က္က ဘာလဲဆိုရင္ အဲဒီ ဓာတ္ပါ၀င္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြဟာ လူကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အိုေစပါ သတဲ့ဗ်ား။

ဒါ့အျပင္ Mineral (အဂၤလိပ္) လို႔ေခၚတဲ့ Soda (အေမရိကန္) ဟာလည္း လူသားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစတဲ့ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီဆိုဒါကို အသားႏူးေအာင္ခ်က္တဲ့အခါတို႔၊ ကိတ္မုန္႔၊ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္တဲ့အခါတို႔မွာ ထည့္သြင္းအသံုုးျပဳၾကတဲ့အတြက္ အဲဒီအရာေတြကို စားသံုးျခင္းျဖင့္ ႏွလံုးနဲ႔ ေက်ာက္ကပ္ကို ပ်က္စီးေစႏိုင္တယ္လို႔ သတိေပးထားျပန္ပါတယ္။ သုေတသနေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကို ေရးသားေဖၚျပေပးတဲ့ FASEB ေခၚ သုေတသနဂ်ာနယ္မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ Gerald Weissmann က “ဆိုဒါဟာ ကမၻာ့တစ္၀ွန္း လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေရြးခ်ယ္အသံုးျပဳေနတဲ့ ကေဖးဓာတ္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ယာဥ္တစ္မ်ိဳးပါ၊ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔တြဲဖက္ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ကေတာ့ Phosphorous ေခၚ မီးစုန္းပါပဲ” လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။ သူက ဆက္ၿပီးေတာ့ “အဲဒီလို မီးစုန္းဓာတ္ေတြ ပါ၀င္ေနတဲ့အတြက္ အိုမင္းရင့္ေယာ္မႈကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ျဖစ္ေစတတ္တာေၾကာင့္ ဆိုဒါကို မသံုးသင့္ပါဘူး” လို႔ အႀကံျပဳထားပါတယ္။

ေန႔စဥ္ သန္းေပါင္းေထာင္ခ်ီတဲ့လူေတြ ေသာက္သံုးေနၾကတဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ပါကိုလာနဲ႔ အခ်ိဳရည္ေတြရဲ႕ စိတ္မခ်ရတဲ့ျပႆနာကို သတိေပးႏိႈးေဆာ္ခဲ့တာ ဟိုးေစာေစာကတည္းပါပဲ။ ဒီလိုအခ်ိဳရည္ေတြကို အေျမာက္အမ်ား ေသာက္သံုးျခင္းေၾကာင့္ အိုမင္းရင့္ေယာ္မႈကိုသာ ျမန္ဆန္ေစတာမဟုတ္ပါဘူး။ Brittle bones အရုိးႂကြပ္ဆပ္ တဲ့ေရာဂါ၊ Pancreatic cancer အက်ိတ္ကင္ဆာ၊ Muscle weakness ႂကြက္သားအားနည္းတဲ့ေရာဂါနဲ႔ Paralysis ေခၚ ေလျဖတ္တဲ့ေရာဂါေတြကိုပါ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။

Harvard တကၠသိုလ္က သြားဘက္ဆိုင္ရာဆရာ၀န္ Dr Shawkat Razzaque က မၾကာေသးခင္ကမွ မီးစုန္းအက္ဆစ္ဓာတ္ရဲ႕ အာနိသင္ကို အုပ္စုသံုးခုခဲြၿပီး ႂကြက္ေတြမွာ စမ္းသပ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမအုပ္စုထဲပါတဲ့ ႂကြက္ေတြကို Klotho လို႔ေခၚတဲ့ မ်ိဳးဥတစ္ခုကို ဗီဇနည္းအရ ဖန္တီးထည့္သြင္းေပးထားပါတယ္။ အဲဒီမ်ိဳးဥေၾကာင့္ ႂကြက္ေတြမွာရွိတဲ့ မီးစုန္းအက္ဆစ္ဓာတ္ဟာ သာမန္ထက္ ျမင့္မားလာတဲ့အတြက္ အခ်ိန္မတန္ခင္အိုမင္းလာၿပီး သတင္းပတ္ ၈ ပတ္ကေန ၁၅ ပတ္အတြင္းပဲ အသက္ရွင္ၾကရရွာပါသတဲ့။

ဒုတိယအုပ္စုထဲ ပါတဲ့ ႂကြက္ေတြကိုေတာ့ Klotho မ်ိဳးဥမပါပဲ မီးစုန္းအက္ဆစ္ level ကို ပံုမွန္ႂကြက္ေတြမွာရွိသေလာက္နီးပါး ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး စမ္းသပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအုပ္စုထဲက ဖိုးေရႊႂကြက္ေတြကေတာ့ သတင္းပတ္ ၂၀ အထိ အသက္ရွည္ၾကတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ တတိယအုပ္စုထဲပါတဲ့ ႂကြက္ေတြကုိေတာ့ မီးစုန္းအက္ဆစ္ level ျမင့္တဲ့ အစာေတြေကြ်းၿပီး ဒုတိယအုပ္စုက ႂကြက္ေတြနည္းတူ ေမြးျမဴထားပါတယ္။ ဒီအုပ္စုက ႂကြက္ေတြအားလံုး ၁၅ ပတ္ပဲ အသက္ရွင္ၾကတယ္လို႔ ေလ့လာေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒီေတြ႔ရွိခ်က္ကို အေျခခံၿပီးေတာ့ သိပံၸပညာရွင္ေတြက “Phosphate Diet ေခၚ မီးစုန္းအက္ဆစ္ ပါတဲ့ အစားအေသာက္ေတြထဲမွာ Toxic Effects အဆိပ္အာနိသင္ေတြ ပါ၀င္ေနတယ္” လို႔ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဆိုဒါမ်ားမ်ားေသာက္ျခင္းဟာ အေရနဲ႔ ႂကြက္သားေတြကို ရင့့္ေယာ္ေစတဲ့အျပင္ ေက်ာက္ကပ္နဲ ႏွလံုးျပႆနာေတြကိုပါ ပိုမိုဆိုး၀ါးေစတယ္လို႔ သတိေပးထားပါတယ္။ ဒီႏွစ္ဦးပိုင္းက အေမရိကန္က ေလ့လာခ်က္တစ္ခုက “သတင္းတစ္ပတ္အတြင္း ဒီလိုအခ်ိဳရည္ အမ်ိဳးအစားေတြကို ႏွစ္ဗူး၊ ႏွစ္ဗူးထက္ပိုေသာက္တတ္တဲ့ လူေတြမွာ အက်ိတ္ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေခ် ႏွစ္ဆပိုရွိတယ္” ဆိုတာ ေတြ႔ခဲ့ၾကပါေသးသတဲ့။ ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ သိပံၸပညာရွင္ေတြက အသက္ရွည္ရွည္ေနခ်င္သပဆိုရင္ မီးစုန္းအဆိပ္ပါတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို ေရွာင္ရွားၾကဖို႔ပါ ထပ္မံႏိႈးေဆာ္ထားေၾကာင္းပါ။

အဟဲ ဒီလိုေျပာလို႔ သိပ္ေတာ့လဲ ေၾကာက္မသြားပါနဲ႔ဦး။ ေတာ္ၾကာ အခ်ိဳရည္မွန္သမွ် မေသာက္ရဲပဲ ေရပဲ လိွမ့္ေသာက္ေနရဦးမယ္။ ဒီေနာက္ဆံုးေတြ႔ရွိခ်က္ထြက္လာေတာ့ အခ်ိဳရည္ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြခမ်ာ အေတာ္ေလး လႈပ္လႈပ္သဲသဲ ျဖစ္သြားၾကရတယ္။ မေန႔ညတုန္းကေတာ့ အခ်ိဳရည္လုပ္ငန္းရွင္တစ္ခ်ိဳ႕ ဒီေတြ႔ရွိခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔က ဒါကို အခ်ိဳ႕ရည္လုပ္ငန္းနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္ပံုမရဘူးလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်အခ်ိဳရည္လုပ္ငန္းက Richard Laming ကေတာ့ အခ်ိဳ႕ရည္ေတြထဲပါတဲ့ မီးစုန္းအက္ဆစ္က ၃% ေလာက္ပဲရွိတယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ရည္ေတြကို ယခင္အတိုင္း စိတ္ခ်လက္ခ် ဆက္လက္ေသာက္သံုးႏိုင္ပါတယ္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သားသားတို႔ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ အခ်ိဳရည္ေတြမွာေတာ့ မီးစုန္းအက္ဆစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပါ၀င္ေနတယ္မသိဘူး။ ၾကည့္ေသာက္ၾကဗ်ိဳ႕။ ေတာ္ၾကာေန “အေသာက္မေတာ္ တစ္ဂြတ္” ျဖစ္ေနဦးမယ္။